شرح بیماری
کلویید عبارت است از رشد زیاده از حد بافت فیبروژن ( جوشگاهی ) در روی پوست. این ضایعات ممکن است در هر نقطهای از پوست ظاهر شوند ، اما بیشتر روی پوست جناغ سینه ، قسمت بالای کمر و شانهها به وجود میآیند. آنها معمولاً از یک ناحیه صدمه دیده (مثلاً به دنبال سوختگی یا آکنه شدید) سر بر میآورند ، اما گاهی هم ممکن است از یک خراش بسیار کوچک منشاء بگیرند. کلویید در افرادی که پوست تیره دارند شایعتر است.
علایم شایع
- جوشگاه سفت و برآمده که مقداری به رنگ صورتی میزند.
- این جوشگاه ممکن است خارش یا درد داشته باشد و به لمس نیز حساس باشد.
- جوشگاه ممکن است همینطور به رشد خود ادامه داده و در طی زمان تبدیل به برآمدگی پنجه مانند شود.
علل
کلوییدها به علت نقص در روند التیام آسیب رخ میدهد به نحوی که کلاژن بطور مداوم در ناحیه التیام ساخته میشود و این روند متوقف نمیشود. سابقه خانوادگی این اختلال و پوست تیره از عوامل تشدید کننده هستند. معمولا کلوئید در محلهای زخم عمل جراحی ، آکنه ، آسیب ناشی از سوختگی ، محل سوراخ کردن گوش ، محل واکسیناسیون ، گزیدگی حشرات ، فولیکولیت ریش (التهاب پیاز مو در ناحیه ریش) و ... بروز میکند.
پیشگیری
- اجتناب از وارد آمدن آسیب به پوست
- پانسمان فشاری در بیماران پرخطری (از نظر بروز کلویید) که دچار سوختگی شدهاند.
- درمورد بیمارانی که استعداد تشکیل کلویید دارند، باید حتیالامکان از جراحی غیر اورژانسی صرف نظر شود. اگر انجام عمل جراحی ضروری باشد، باید از اقدامات احتیاطی خاصی اتخاذ شوند.
درمان
- هم اکنون تحقیقاتی در رابطه با داروهای تزریقی ، خوراکی و موضعی مختلف و لیزرهای مختلف در حال انجام هستند. در بعضی از بیماران تزریق داخل ضایعه انجام میگیرد (ممکناست با درآوردن بافت زاید با جراحی، همراه باشد).
- تزریق داروهای کورتونی مستقیماً به داخل کلویید باعث کوچک و مسطح شدن و ازبین رفتن ضایعه میشود. این تزریقات ممکن است هر 4-3 هفته تکرار شوند تا ضایعه به میزان مورد نظر مسطح و نرم شده و رفع گردد.
