زمانی که یکی از شرایط زیر وجود داشته باشد تشخیص دیابت گذاته میشود:
۱- وجود علائم و نشانه های کلاسیک دیابت( پرنوشی- پرادراری-کاهش وزن سریع- و وجود کتون در ادرار) به همراه غلظت پلاسمایی قند در یک نمونه ی راندوم۲۰۰mg/dl<
2-قند پلاسما در حالت ناشتا۱۲۶mg/dl<قند چلاسما در حالت ناشتا
۳-در تست تحمل گلوگز(تجویز۷۵ گرم گلوگز) سطح پلاسمایی قند در یکی از زمان های ۱-۰/۵ و ۱/۵ ساعت بعد از تجویز گلوگز بالاتر از ۲۰۰mg/dlبوده و قند خون بعد ۲ ساعت نیز بالاتر از ۲۰۰mg/dlباشد.
چه نکاتی باید به بیماران دیابتی اموزش داده شود:
۱- عوارض ناشی از عدم همکاری با درمان به بیمار توضیح داده شود( عوارض قلبی- عروقی- کلیویو…)
۲- علائم بالا بودن قند خون(عدم کنترل قند خون) توضیح داده شود(پر ادراری – پر نوشی- خستگی و …)
۳- علائم کتواسیدوز(خطر ناک) برای بیماران بیان شود(بوی تنفس شبیه میوه ی گندیده -تنفس عمیق و مشکل- خشکی دهان- خشکی پوست- خستگی شدید-تهوع- استفراغ- درد شکم و کاهش اشتها)
۴- علائم هیپوگلیسمی(کاهش قند خون) کدورت بینایی- تعریق- احساس گرسنگی-لرزش- گیجی- اظطراب- و کاهش قند خون در شب(کابوس- بی قراری در خواب- تعریق شدید)
۵-ورزش- قند خون قبل در طی و بعد از ورزش باید اندازه گیری شود. برای ورزش های متوسط(دوچرخه سواری یا پیاده روی سریع به مدت ۳۰-۴۵ دقیقه) کاهش دوز انسولین رگولار قبل ورزش به میزان ۳۰-۵۰% ودر صورت انکه قند خون قبل از ورزش طبیعی یا پایین باشد باید یک نوشیدنی شیرین حاوی ۱۰-۱۵ گرم کربو هیدرات میل شود.
جهت به حداقل رساندن اثر ورزش بر روی انسولین باید تزریق در ناحیه شکم انجام شود یا ۱-۰/۵ ساعت بعد از تزریق شروع به ورزش نمود.
هیپوگلیسمی به دنبال ورزش کردن در بیمارانی که انسولین دریافت میکنند شایعتر از سولفونیل اوره ها میباشد.
