ریزش ۵۰-۱۰۰ عدد موی سر در روز طبیعی میباشد. سرعت رشد موهای سر به طور متوسط ۱cm در ماه میباشد.
به طور کلی هر عاملی که موجب اختلال فعالیت سلولهای استروما و فولیکول مو شود میتواندبه ریزش مو منجر شود و بر حسب اینکه تخریب فولیکول مو وجود داشته باشد یا خیر به دو دسته اسکاردار و بدون اسکار تقسیم میشود:
در نوع بدون اسکار صدمه و اسیب شدید به پیاز مو و ماتریکس ان وارد نشده و در نتیجه برگشت پذیر میباشد. علل این نوع آلوپسی شامل اختلالات آندوکرین(هیپو یا هیپرتیروئیدی) سوء تغذیه ،استرسهای روحی و فیزیکی داروهایی مانند وارفارین،هپارین، ویتامین a و پروپرانولول، داروهای سیتوتوکسیک، رادیوتراپی میباشد و دو عامل اندروژن و ژنتیک در بروز آن دخیل هستند. موهای وابسته به آندروژن شامل ناحیه ریش ،سیبیل ،سینه، پشت ، زیر ناف و سطح داخلی کشاله ران میباشد و اندروژنها موجب تبدیل موهای کرکی شکل این نواحی به موهای ترمینال(موهای ضخیم و سیاه) میشود.
پوست سر دارای نوع موی حساس (ناحیه ی فرونتو تمپورال و ورتکس) و غیر حساس(سایر نواحی) به آندروژن بوده و اثر آندروژن بر نواحی حساس باعث تبدیل شدن موهای ترمینال به کرکی و در نتیجه طاسی میشود.
آلوپسی آندروژنیک(طاسی طرح مردانه) شایعترین علت ریزش مو در مردان بوده و از حوالی دوران بلوغ شروع شده و به تدریج افزایش می یابد.
در آلوپسی غیرآندروژنیک(طاسی طرح زنانه) الگوی ریزش مو با مردان کاملا متفاوت بوده و بیشتر قسمت میانی ورتکس را گرفتار میکند(شایع ترین در زنان) .
طاسی منطقه ای (آلوپسی آره آتا) alopecia areata نیز از علل شایع ریزش مو بوده و میتوان آن را یک بیماری اتوایمیون دانست که در آن اختلالات ژنتیکی نیز مطرح است.
