دانستنیهای پزشکی

دکتر آریاسب دارائی

دیسک کمر یکی از بیماری های ستون فقرات است که امروزه طیف وسیعی از جامعه را تهدید می کند. درمان قطعی دیسک کمر به عوامل گوناگونی بستگی دارد. اما با رعایت نکاتی می توان به درمان آن سرعت بخشید. با مطالعه این مقاله شما خواهید دانست که دیسک کمر چیست و چه راه هایی برای درمان آن وجود دارد. دیسک کمر چیست؟ در میان استخوان های ستون فقرات، یک ساختار ژلاتین مانندی وجود دارد که اصطلاحا به آن دیسک می گویند. به طور خاص در ناحیه ی کمری این ساختار غضروفی را دیسک کمر می نامند. خاصیت ژله ای این دیسک ها سبب انعطاف ستون فقرات می شود و فضای بین مهره ها را پوشش می دهد.  در برخی از افراد ممکن است بنابه دلایل گوناگون از جمله کار سخت و بلند کردن اجسام سنگین، قسمت بیرونی این دیسک ها در ناحیه کمری دچار بیرون زدگی و یا پارگی شود. زمانی که این اتفاق بیفتد، دیسک حالت طبیعی خود را از دست می دهد و اصطلاحا به آن فتق دیسک می گویند.  این اتفاق ممکن است در هر سنی بنابه دلایلی روی دهد، اما به طور معمول در سنین میانسالی و پیری شاهد آن هستیم. شخص را با عوارض و مشکلات زیادی روبرو می کند و همچنین اختلال بسیار زیادی در زندگی روزانه فرد و انجام کارها بوجود می آورد. در ادامه به عوامل بروز و نحوه درمان قطعی دیسک کمر می پردازیم. علل پیدایش دیسک کمر در گذشته رواج این پدیده را بیشتر در افراد پیر و میانسال شاهد بودیم، اما امروزه به دلیل گسترش سبک غلط زندگی و استفاده نادرست و رفتار اشتباه با مهره ها بروز دیسک کمر در میان افراد جوان رواج بسیاری گرفته است. سه عامل را دلیل دیسک کمر می توان برشمرد : ژنتیک : ژنتیک می تواند از عوامل پیدایش دیسک کمر باشد، در اینصورت حتی افراد جوان نیز به راحتی دچار آن می شوند. فرسودگی و فتق دیسک: این حالت بیشتر درمیان افراد  35 تا 55 ساله اتفاق می افتد و جوانان به ندرت دچار این نوع از دیسک کمر می شوند. با افزایش سن لایه بیرونی دیسک دچار فرسودگی می شود و احتمال ابتلا به دیسک کمر افزایش می یابد. سایر عوامل خطرزا : بلند کردن اجسام سنگین، پیچ خوردن بیش از حد و ناگهانی مهره های کمری و خم شدن زیاد احتمال وقوع دیسک کمر را بشدت افزایش می دهد. دیسک کمر چه علائمی دارد؟ دیسک کمر نیز مانند بسیاری دیگر از آسیب های ستون فقرات علائمی به همراه دارد که از جمله آن می-توان به موارد زیر اشاره کرد: •درد در جلوی ران •درد عمیق و اسپاسم شدید عضلانی •ضعف در یک یا هردو پا •درد پایین کمر و ناحیه باسن و انتشار آن تا قوزک پاها به علت وارد شدن فشار به عصب سیاتیک •قسمتی از باسن یا پشت زانو دچار سوزش و بی حسی می شود و ران، کف پا و قوزک را نیز درگیر می کند. آیا برای دیسک کمر درمان قطعی وجود دارد؟ مانند بسیاری از بیماری ها و عارضه ها که درمان و بهبود امری نسبی است، می توان گفت درمان قطعی دیسک کمر نیز به عوامل گوناگونی بستگی دارد. اما امروزه پیشرفت های بسیاری در زمینه درمان قطعی دیسک کمر روی داده است.  میزان بهبود دیسک کمر بدون نیاز به عمل جراحی 80 درصد می باشد و تنها در20 درصد موارد نیاز به عمل جراحی وجود دارد. 80 درصد بیماران با شرایط حاد پس از عمل جراحی بهبود می یابند این بدان معناست که درمان قطعی برای دیسک کمر در اکثر حالت وجود دارد.  عوامل مختلفی در بهبود شخص مبتلا به عارضه دیسک کمر دخیل هستند از جمله این عوامل می توان به موارد زیر اشاره کرد : میزان پیشرفت بیماری: مانند بسیاری از بیماری ها دیسک کمر نیز حالت خفیف، متوسط و شدید دارد. هرچه مقدار پیشرفت بیماری بیشتر باشد امکان درمان قطعی دیسک کمر، کمتر است. تعداد دیسک هایی که دچار عارضه شده اند: طبیعتا هرچقدر مهره های بیشتری دچار عارضه دیسک کمر شده باشند، احتمال درمان قطعی دیسک کمر پایینتر است. طول مدت پیدایش عارضه تا درمان: در حالت کلی بهتر است از زمان شروع علائم دیسک کمر تا انجام انواع شیوه های درمانی حتی عمل جراحی، بیشتر از یک یا دو ماه طول نکشد. هرچقدر بیماری بیشتر طول بکشد احتمال مزمن شدن دیسک کمر افزایش می یابد. بیماری های زمینه ای که اعصاب و استخوان را درگیر می کند: احتمال درمان قطعی دیسک کمر در افرادی که دچار دیابت یا چاقی و یا بیماری های روماتیسمی هستند، کمتر است. سایر مشکلات نخاعی و مفصلی در ستون فقرات: کسانیکه علاوه بر پارگی دیسک دچار تنگی کانال نخاعی و سایر آسیب های ستون فقرات هستند، شیوه های درمانی به میزان کمتری برای آن ها موفقیت آمیز خواهد بود.  انواع درمان قطعی دیسک کمر چنانچه گفته شد هیچ راه درمان قطعی برای دیسک کمر وجود ندارد، اما انجام بعضی از شیوه های درمانی با رعایت شرایط خاص را می توان بعنوان درمان قطعی دیسک کمر معرفی کرد. به طور مختصر به مهمترین آن ها اشاره خواهیم کرد: استراحت و ورزش در مراحل ابتدایی شروع عارضه نیاز شدیدی به استراحت وجود دارد. البته باید به این نکته اهمیت داد که استراحت بیش از حد ممکن است باعث ضعف عضلات شده و درد را تشدید می کند. 48 تا 72 ساعت استراحت در این مرحله نیاز است. خوابیدن به پهلو  باشد و پاها بصورت جنینی به سمت شکم باید خم شود. آب درمانی: راه رفتن  در آب استخر به میزان قابل توجهی درد را تسکین می دهد. فیزیوتراپی: زمانی که شخص درد کمی دارد انجام برخی از ورزش ها می تواند به درمان دیسک کمر کمک کند، اما در صورتیکه درد شدید  باشد انجام فعالیت های ورزشی کاملا ممنوع است. طب سوزنی: انجام طب سوزنی می تواند سبب کاهش درد شود و همچنین دیسک های آسیب دیده را ترمیم کند. مصرف دارو: مصرف داروهای ضد التهاب کمک فراوانی به درمان قطعی دیسک کمر می کنند، از جمله این داروها می-توان به این موارد اشاره کرد: - کدئین - استامینیفن - ناپروکسن - ایبوپروفن تزریق اپیدورال: تزریق اپیدورال (ESI)یا همان عمل بسته، که در این شیوه مقداری داروی ضد التهاب به قسمت تحتانی کمر تزریق کرده و سبب کاهش درد در کمر و پاها می شود. این تزریق در ناحیه اپیدورال صورت می گیرد. استفاده از لیزر این روش سبب ترمیم بافت های آسیب دیده خواهد شد. به این صورت که پدهای درمانی در قسمت آسیب دیده مهره ها قرار گرفته و انرژی نور توسط اعصاب و دیسک ها جذب می شود.  جراحی تنها راه درمان قطعی دیسک کمر جراحی دیسک کمر تنها در صورتی توصیه می شود که با انجام تمامی مراحل قبل، درد همچنان برقرار باشد. به عبارت دیگر تنها راه درمان قطعی دیسک کمر استفاده از روش‌های جراحی است. این شیوه درمانی بسیار پر مخاطره است، بنابراین باید بهترین جراح های دیسک کمر را انتخاب کرد. به این دلایل عمل جراحی پیشنهاد می شود: •بی اختیاری ادرار و مدفوع •ناپایدار بودن ستون فقرات •وجود درد پس از انجام تمام شیوه های درمانی قبل کلام آخر دیسک کمر یکی از عارضه هایی است که می توان با رعایت برخی نکات و همچنین اصلاح سبک زندگی از وقوع آن جلوگیری کرد. در صورت ابتلا به این بیماری می توان با نظر پزشک شیوه هایی از درمان را انجام داد که منجر به بهبودی خواهد شد. با اطلاع از شیوه های درمان می توان به راحتی این بیماری را پشت سر گذاشت....
کلینیک  ختنه نوزادان تهران

تبخال تناسلی یک عفونت شایع مقاربتی است. ویروس هرپس سیمپلکس باعث تبخال تناسلی می شود. تبخال تناسلی اغلب می تواند از طریق تماس پوست به پوست در طول فعالیت جنسی منتقل شود. برخی از افراد آلوده به ویروس ممکن است علائم بسیار خفیف داشته باشند یا علائمی نداشته باشند. آنها هنوز هم می توانند ویروس را پخش کنند. سایر افراد درد، خارش و زخم در ناحیه تناسلی، مقعد یا دهان دارند. هیچ درمانی برای تبخال تناسلی وجود ندارد. علائم اغلب پس از اولین شیوع دوباره ظاهر می شوند. دارو می تواند علائم را کاهش دهد. همچنین خطر ابتلا به دیگران را کاهش می دهد. کاندوم می تواند به جلوگیری از گسترش عفونت تبخال تناسلی کمک کند. اکثر افراد آلوده به HSV نمی دانند که به آن مبتلا هستند. ممکن است علائمی نداشته باشند یا علائم بسیار خفیفی داشته باشند. علائم حدود 2 تا 12 روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس شروع می شود. آنها ممکن است شامل موارد زیر باشند: - درد یا خارش در اطراف اندام تناسلی - برجستگی ها یا تاول های کوچک در اطراف اندام تناسلی، مقعد یا دهان - زخم های دردناکی که هنگام پاره شدن تاول ها و ترشح یا خونریزی ایجاد می شوند - دلمه هایی که با بهبود زخم ها ایجاد می شوند - ادرار دردناک - ترشح از مجرای ادرار، لوله ای که ادرار را از بدن آزاد می کند - ترشح از واژن - در طول اولین شیوع، معمولاً ممکن است علائمی شبیه آنفولانزا داشته باشید مانند: - تب - سردرد - بدن درد - غدد لنفاوی متورم در کشاله ران تفاوت در محل علائم زخم ها در جایی ظاهر می شوند که عفونت وارد بدن می شود. شما می توانید عفونت را با لمس زخم و سپس مالش یا خاراندن ناحیه دیگری از بدن خود گسترش دهید. این شامل انگشتان یا چشمان شما می شود. زخم می تواند در یا در موارد زیر ایجاد شود: - باسن - ران - رکتوم - مقعد - دهان - مجرای ادرار - واژن - دهانه رحم - آلت تناسلی - کیسه بیضه تکرار شیوع پس از اولین شیوع تبخال تناسلی، علائم اغلب دوباره ظاهر می شوند. به این موارد شیوع مکرر یا دوره های مکرر می گویند. هر چند وقت یکبار شیوع مکرر اتفاق می افتد بسیار متفاوت است. شما معمولاً در سال اول پس از عفونت بیشترین شیوع را خواهید داشت. ممکن است در طول زمان کمتر ظاهر شوند. علائم شما در طول طغیان های مکرر معمولاً به مدت طولانی دوام نمی آورند و به شدت اولی نیستند. ممکن است چند ساعت یا چند روز قبل از شروع شیوع جدید علائم هشدار دهنده داشته باشید. آنها عبارتند از: - درد ناحیه تناسلی - درد سوزن سوزن شدن یا تیراندازی در پاها، باسن یا باسن چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟ اگر مشکوک به تبخال تناسلی یا هر بیماری مقاربتی دیگری هستید ، به پزشک مراجعه کنید. فراموش نکنید داشتن شرکای جنسی متعدد و رفتارهای پرخطر جنسی شما را در معرض ابتلا به این بیماری قرار خواهد داد. تبخال تناسلی چگونه پخش می شود؟ شما می توانید با داشتن رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی با فردی که عفونت دارد، به تبخال تناسلی مبتلا شوید. در صورت تماس با موارد زیر می توانید به تبخال مبتلا شوید: - زخم تبخال تناسلی؛ - بزاق شریک مبتلا به عفونت تبخال دهان؛ - مایعات تناسلی از شریک مبتلا به عفونت تبخال تناسلی؛ - شما همچنین می توانید تبخال تناسلی را از شریک جنسی که زخم قابل مشاهده ای ندارد یا از عفونت خود بی اطلاع است، بگیرید. همچنین در صورت داشتن رابطه جنسی دهانی از شریک مبتلا به تبخال دهان، ممکن است به تبخال تناسلی مبتلا شوید. لازم به ذکر است که از روی صندلی توالت، ملافه یا استخر به تبخال مبتلا نخواهید شد. همچنین با دست زدن به اشیاء مانند ظروف نقره، صابون یا حوله، به آن مبتلا نمی‌شوید. چگونه می توانم از تبخال تناسلی جلوگیری کنم؟ تنها راه برای جلوگیری کامل از بیماری های مقاربتی این است که رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی نداشته باشید. اما در بیشتر موارد این کار امکانپذیر نیست. اگر از نظر جنسی فعال هستید، می توانید کارهای زیر را برای کاهش شانس ابتلا به تبخال تناسلی انجام دهید: - عدم تعدد شرکای جنسی - جلوگیری از رفتارهای پرخطر جنسی - استفاده  صحیح از کاندوم  در هر بار رابطه جنسی. توجه داشته باشید که همه زخم های تبخال در مناطقی که کاندوم می تواند پوشش دهد ایجاد نمی شود. همچنین، پوست می تواند ویروس را از مناطقی که زخم تبخال قابل مشاهده نیست، آزاد کند. به این دلایل، کاندوم  ممکن است  به طور کامل شما را از ابتلا به تبخال محافظت نکند . اگر شریک جنسی شما تبخال تناسلی داشته باشد، می توانید خطر ابتلا به آن را کاهش دهید اگر: شریک زندگی شما هر روز یک داروی ضد تبخال مصرف می کند. این چیزی است که شریک زندگی شما باید با پزشک خود در میان بگذارد. هنگامی که شریک زندگی شما علائم تبخال را دارد (یعنی در هنگام شیوع بیماری) از داشتن رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی اجتناب می کنید. آیا درمانی برای تبخال تناسلی وجود دارد؟ هیچ درمانی برای تبخال تناسلی وجود ندارد. با این حال، داروهایی وجود دارند که می توانند از شیوع بیماری جلوگیری کرده یا آن را کوتاه کنند. یک داروی روزانه ضد تبخال می تواند احتمال انتقال عفونت را به شریک جنسی شما کاهش دهد. اگر تحت درمان قرار نگیرم چه اتفاقی می افتد؟ تبخال تناسلی می تواند باعث زخم های دردناک تناسلی شود و در افرادی با سیستم ایمنی سرکوب شده می تواند شدید باشد. اگر زخم ها یا مایعات خود را از زخم ها لمس کنید، ممکن است تبخال را به قسمت دیگری مانند چشم خود منتقل کنید. برای جلوگیری از انتشار تبخال به قسمت دیگری از بدن، زخم ها یا مایعات را لمس نکنید. اگر زخم ها یا مایعات را لمس کردید، به سرعت دست های خود را به طور کامل بشویید تا از گسترش عفونت جلوگیری کنید. اگر باردار هستید، ممکن است مشکلاتی برای شما و جنین متولد نشده یا نوزاد تازه متولد شده شما ایجاد شود.  من باردارم. تبخال تناسلی چگونه می تواند بر کودک من تأثیر بگذارد؟ اگر باردار هستید و تبخال تناسلی دارید، ویزیت مراقبت های دوران بارداری بسیار مهم است. برخی تحقیقات نشان می دهد که عفونت تبخال تناسلی ممکن است منجر به سقط جنین شود یا احتمال زایمان زودرس نوزاد را افزایش دهد. شما می توانید تبخال را قبل از تولد به فرزند متولد نشده خود منتقل کنید، اما بیشتر در حین زایمان از بین می رود. این می تواند منجر به یک عفونت کشنده در کودک شما (به نام تبخال نوزادی) شود. مهم است که در دوران بارداری از ابتلا به تبخال تناسلی خودداری کنید. اگر تا به حال تشخیص یا علائم تبخال تناسلی داشته اید، به پزشک خود اطلاع دهید. همچنین در مورد هرگونه قرار گرفتن در معرض تبخال تناسلی به آنها بگویید. اگر تبخال تناسلی دارید، ممکن است در اواخر بارداری نیاز به مصرف داروی ضد تبخال داشته باشید. این دارو ممکن است خطر ابتلا به علائم یا علائم تبخال تناسلی را هنگام زایمان کاهش دهد. در زمان زایمان، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما باید شما را به دقت از نظر زخم های تبخال معاینه کند. اگر علائم یا علائم تبخال تناسلی در هنگام زایمان داشته باشید، احتمالاً "سزارین" رخ می دهد. آیا اگر تبخال داشته باشم باز هم می توانم رابطه جنسی داشته باشم؟ اگر تبخال تناسلی دارید، باید با شریک جنسی خود در مورد خطر آن صحبت کنید. استفاده از کاندوم ممکن است به کاهش این خطر کمک کند اما به طور کامل از شر این خطر خلاص نمی شود. داشتن زخم یا سایر علائم تبخال می تواند خطر گسترش بیماری را افزایش دهد. حتی اگر هیچ علامتی نداشته باشید، باز هم می توانید شریک جنسی خود را آلوده کنید. شما ممکن است در مورد اینکه چگونه تبخال تناسلی بر سلامت، زندگی جنسی و روابط شما تأثیر می گذارد، نگران باشید. در حالی که تبخال قابل درمان نیست، مهم است که بدانید با دارو قابل کنترل است. درمان سرکوب کننده روزانه (یعنی استفاده روزانه از داروهای ضد ویروسی) می تواند خطر انتشار ویروس را به دیگران کاهش دهد. ...
پاسخ گوی سایت

بیماری پارکینسون یک بیماری عصبی ناتوان کننده است کهمیلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد. بیماری پارکینسون به نام جیمز پارکینسون برای اولین بار در سال 1817 نامگذاری شد.  جیمز پارکینسون یک جراح، داروساز، زمین شناس، دیرینه شناس و فعال سیاسی انگلیسی بود. او بیشتر به خاطر فعالیت های تحقیقاتی اش در مورد (فلج تکان دهنده) شناخته می‌شود. در این تحقیقات او اولین کسی بود که «آژیتان‌های فلجی» را توصیف کرد؛ وضعیتی که بعدها توسط ژان مارتین شارکو به بیماری پارکینسون تغییر نام داد. پارکینسون چیست؟ پارکینسون چیست؟ پارکینسون با طیف وسیعی از علائم از جمله لرزش، سفتی، کندی حرکت، و مشکلات تعادلی و هماهنگی مشخص می‌شود. این علائم ناشی از مرگ سلول های تولید کننده دوپامین در مغز است که منجر به کمبود انتقال دهنده عصبی دوپامین می شود. اگرچه در حال حاضر هیچ درمانی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، چندین روش درمانی به علاوه مداخلات کاردرمانی می تواند به مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کند. علائم بیماری پارکینسون: بیماری پارکینسون یک اختلال دژنراتیو طولانی مدت سیستم عصبی مرکزی است که بر عملکرد حرکتی بدن تأثیر می گذارد. علائم شایع بیماری پارکینسون شامل لرزش، سفتی عضلات، کندی حرکت (برادی‌کینزی)، اختلال در تعادل و هماهنگی و وضعیت ناپایدار است. بیماری پارکینسون به دلیل از بین رفتن سلول های تولید کننده دوپامین در ناحیه ای از مغز به نام ماده سیاه ایجاد می شود که باعث ایجاد تغییراتی در ارتباط بین نورون ها می شود و منجر به مشکلات حرکتی می شود. بیماری پارکینسون هر فرد را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار می دهد، اما بیشتر افراد چندین علامت رایج را تجربه خواهند کرد. 1.لرزش: لرزش معمولا از دست ها یا انگشتان شروع می شود و ممکن است منجر به یک حرکت ریتمیک رفت و برگشتی شود.لرزش شایع ترین علامت پارکینسون است و معمولا در دست ها، بازوها، پاها، فک و صورت رخ می دهد. این لرزش ها می توانند با استرس، اضطراب یا هیجان بدتر شوند و با استراحت کمتر شوند. لرزش می تواند از درجه سختی قابل توجه تا شدید و ناتوان کننده باشد که منجر به مشکل در انجام کارهای ساده مانند نوشتن یا استفاده از وسایل و ظروف می شود.. 2.کندی: حرکت در بیماران پارکینسونی کند و بی اختیار می شود که می تواند منجر به مشکلات در راه رفتن، صحبت کردن و انجام وظایف شود.کندی حرکت یا برادی‌کینزی می‌تواند کارهای ساده را طولانی‌تر و زمان‌بر کند. این امر می‌تواند راه رفتن، تایپ کردن یا انجام کارهایی را که نیاز به مهارت‌های حرکتی ظریف دارند را دشوار کند. افراد مبتلا به بیماری پارکینسون نیز ممکن است در شروع حرکت دچار مشکل شوند (آکینزی)، یا احساس «چسبیدن به زمین» داشته باشند. این می تواند باعث یخ زدن یا تردید در هنگام راه رفتن یا انجام کارهای پیچیده حرکتی شود که اغلب منجر به زمین خوردن و از دست دادن تعادل می شود. 3. سفتی یکی دیگر از علائم رایج است که شروع حرکت را دشوار می کند. سفتی همچنین می تواند حرکت ارادی را آهسته و کُند کند و باعث "سفتی" یا درد در عضلات شود. سفتی همچنین می تواند با گرفتگی عضلات دردناک همراه باشد 4.  مشکلات تعادل و هماهنگی: بیماری پارکینسون ممکن است تعادل و هماهنگی را تحت تأثیر قرار دهد و راه رفتن یا انجام فعالیت هایی را که نیاز به حرکت دارند را دشوار کند. 5. اختلالات خواب: بیماری پارکینسون می تواند منجر به اختلالات خواب، از جمله حرکت سریع چشم، سندرم پای بی قرار و بی خوابی و یا خواب آلودگی بیش از حد در طول روز شود. علاوه بر این، تغییر در الگوهای حرکتی نیز می تواند منجر به بی ثباتی وضعیتی یا راه رفتن غیر طبیعی شود. این تغییرات خطر افتادن و آسیب های مرتبط با بی حرکتی مکمن ا افزایش می دهد. در برخی موارد، بیماری پارکینسون می تواند منجر به زوال عقل یا اختلال شناختی شود که می تواند بر حافظه، قضاوت و سایر عملکردهای شناختی تأثیر بگذارد. شدت علائم می تواند متفاوت باشد و علائم مختلف ممکن است با سرعت های متفاوتی ایجاد شوند، اما بیماری پارکینسون به طور کلی با گذشت زمان بدتر می شود. درمان پارکینسون در حالی که هیچ درمان قطعی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، چندین روش درمانی در درمان پارکینسون می تواند علائم و کیفیت کلی زندگی را بهبود بخشد. در اینجا برخی از رایج ترین گزینه های درمانی برای بیماری پارکینسون آورده شده است: ۱. داروها: درمان اولیه بیماری پارکینسون دارو است. رایج‌ترین نوع درمان پارکینسون استفاده از داروها است.  بیشتر داروهای مورد استفاده برای درمان بیماری پارکینسون با افزایش تولید دوپامین یا کاهش تجزیه آن در بدن کار می‌کنند.این داروها با بازگرداندن سطح دوپامین در مغز، کاهش علائمی مانند لرزش، سفتی و کندی حرکت عمل می‌کنند. برخی از داروهای رایج مورد استفاده شامل لوودوپا، آگونیست‌های دوپامین، مهارکننده‌های COMTو مهارکننده‌های MAO-Bهستند. ۲. تحریک عمیق مغز: تحریک عمیق مغز(DBS) روشی است که از تکانه های الکتریکی برای کنترل علائم بیماری پارکینسون استفاده می‌کند. یک دستگاه کوچک ضربان‌ساز در مغز کاشته می شود که تکانه‌های الکتریکی را به مناطق خاصی از مغز می‌فرستد. ۳. فیزیوتراپی: فیزیوتراپی برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ضروری است زیرا به حفظ تحرک و کاهش سفتی عضلات کمک می‌کند. یک فیزیوتراپیست می تواند یک برنامه ورزشی را طراحی کند که بر بهبود وضعیت بدنی، تعادل و انعطاف پذیری تمرکز دارد و به کاهش سقوط کمک می‌کند. ۴. کاردرمانی: کاردرمانی برای کمک به بیماران پارکینسونی برای انجام وظایف روزمره زندگی خود مانند حمام کردن، آشپزی کردن و شستن لباس و ... ضروری است.یک کاردرمانگر می‌تواند به افراد مبتلا به بیماری پارکینسون کمک کند تا فعالیت‌های روزانه را با کارایی بیشتری انجام دهند. کاردرمانگران می‌توانند تکنیک‌های مقابله با لرزش، سفتی و حرکت آهسته را آموزش دهند و وسایل کمکی را توصیه کنند که می‌توانند در انجام کارهای روزانه با افراد مبتلا کمک کند. ۵. گفتاردرمانی: بیماری پارکینسون می‌تواند بر توانایی فرد در صحبت کردن واضح و همچنین توانایی بلع صحیح تأثیر بگذارد. گفتار درمانی می‌تواند به بهبود کیفیت گفتار، عملکرد بلع و کاهش خطر خفگی کمک کند. ۶. ورزش: ورزش می‌تواند به بهبود تحرک، انعطاف پذیری و قدرت کمک کند و خطر سقوط را در بیماران پارکینسون کاهش دهد.رژیم غذایی و تغذیه: یک رژیم غذایی متعادل و سالم می‌تواند به مدیریت علائم بیماری پارکینسون کمک کند. تغذیه درمانی می‌تواند به حفظ وزن سالم، بهبود خواب و بهبود خلق و خو کمک کند. تغذیه مناسب می‌تواند به جلوگیری از یبوست، که یک مشکل رایج مرتبط با این بیماری است، کمک کند. به طور خلاصه درمان بیماری پارکینسون از فردی به فرد دیگر متفاوت است. برنامه‌های درمانی بر اساس شدت علائم، سن، سلامت کلی و اهداف بیمار در نظر گرفته می‌شود. درمان می‌تواند چالش‌برانگیز باشد و به تیمی از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی برای رسیدگی به طیف متنوعی از علائم نیاز دارد. استراتژی‌های درمانی معمولا شامل دارو، درمان و تغییر سبک زندگی است. کلید مدیریت بیماری پارکینسون تشخیص زودهنگام و درمان است تا اطمینان حاصل شود که بیماران می‌توانند تا حد ممکن به زندگی با کیفیت و خوب ادامه دهند.اگر شما یا یکی از نزدیکانتان هر یک از علائم ذکر شده در بالا را تجربه کردید، با پزشک یا ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی صحبت کنید تا بهترین اقدام درمانی را برای شما انجام دهند....
پاسخ گوی سایت

پاپ اسمیر یکی از معاینات رایج خانم‌ها برای تشخیص به موقع تغییرات سلولی دهانه رحم است. اگر این تغییرات سلولی درمان نشود، گاهی اوقات می تواند منجر به سرطان دهانه رحم شود. نتایج "منفی" یا "طبیعی" به این معنی است که هیچ سلول غیرطبیعی دهانه رحم وجود ندارد و تا زمان معاینه منظم بعدی شما نیازی به پیگیری نیست. با این حال، نتایج "مثبت" یا "غیر طبیعی" یک مشکل بالقوه را نشان می دهد. دستورالعمل‌های معتبر کنونی توصیه می‌کنند که زنان از سن ۲۱ سالگی هر سه سال یک بار آزمایش پاپ اسمیر انجام دهند تا از سرطان سرویکس جلوگیری شود. اما در صورت غیرطبیعی شدن نتیجه پاپ اسمیر باید چه کنیم؟ در ادامه این مطلب از سایت طب بوک در این خصوص توضیح خواهیم داد. آرامش خود را حفظ کنید بسیاری از زنان وقتی متوجه می شوند که نتایج آزمایش پاپ آنها "غیر طبیعی" است بسیار مضطرب می شوند، اما در این مرحله دلیلی برای وحشت وجود ندارد. در بیشتر موارد، نتایج آزمایش "غیر طبیعی" نشان دهنده سرطان دهانه رحم نیست. برای اینکه مشخص شود چرا آزمایش پاپ اسمیر تغییرات سلولی مشکوکی را در دهانه رحم شما نشان می دهد، باید با پزشک خود پیگیری کنید و شاید آزمایش های بیشتری انجام دهید. در مورد HPV آموزش ببینید  اکثر نتایج غیرطبیعی پاپ اسمیر توسط ویروس پاپیلومای انسانی یا همان HPV ایجاد می شود. این ویروس از طریق تماس جنسی منتقل می شود و آنقدر شایع است که بسیاری از افراد فعال جنسی در برخی مواقع به آن مبتلا می شوند. انواع مختلفی از HPV وجود دارد که برخی از آنها پتانسیل ایجاد سرطان دهانه رحم را دارند. با این حال، بسیاری از افرادی که به این ویروس مبتلا هستند، هرگز علائمی ندارند و خود به خود آن را از بین می برند. ابتلا به HPV به این معنی نیست که شما سرطان دهانه رحم دارید یا هرگز به سرطان دهانه رحم مبتلا خواهید شد. سایر علل احتمالی نتایج غیرطبیعی پاپ اسمیر را در نظر بگیرید.  این امکان وجود دارد که نتایج آزمایش پاپ اسمیر مثبت کاذب باشد، به خصوص اگر از قرص های ضد بارداری استفاده می کنید. برخی از زنان همچنین دارای تغییرات سلولی دهانه رحم هستند که توسط HPV ایجاد نمی شود. عدم تعادل هورمونی، عفونت‌های قارچی، و همچنین داشتن رابطه جنسی واژینال یا استفاده از تامپون، دوش یا کرم‌های واژینال ۴۸ ساعت  قبل از انجام پاپ اسمیر می‌تواند باعث نتایج غیرطبیعی شود. تفسیر نتیجه تست پاپ اسمیر انواع مختلفی از نتایج "مثبت" یا "غیر طبیعی" پاپ اسمیر وجود دارد و برخی از آنها بیشتر از بقیه نگران کننده هستند. مرحله بعدی به طور کلی به نتایج خاص پاپ اسمیر بستگی دارد: - سلول های سنگفرشی آتیپیک با اهمیت نامشخص یا ASCUS سلول های دهانه رحم هستند که کمی غیر طبیعی به نظر می رسند اما لزوما سرطانی یا پیش سرطانی نیستند. - ضایعه داخل اپیتلیال سنگفرشی به سلول های دهانه رحمی اطلاق می شود که ممکن است پیش سرطانی باشند. نتایج با استفاده از CIN 1، CIN 2 یا CIN 3 از حداقل تا شدیدترین درجه بندی می شوند. - سلول های غده ای آتیپیک سلول های مخاطی (سلول هایی که مخاط در دهانه رحم و رحم شما تولید می کنند) هستند که کمی غیر طبیعی به نظر می رسند، اما لزوما سرطانی یا پیش سرطانی نیستند. - سرطان سلول سنگفرشی نشان دهنده سرطان احتمالی است که از قبل در دهانه رحم یا واژن وجود دارد. این، همراه با آدنوکارسینوم، یکی از جدی ترین نتایج آزمایش پاپ اسمیر است. - آدنوکارسینوم یک سرطان احتمالی است که قبلاً در سلول های غده وجود دارد. این، همراه با سرطان سلول سنگفرشی، یکی از جدی ترین نتایج تست پاپ اسمیر است. این همچنین ممکن است نشانه سرطان رحم باشد، بنابراین ممکن است با استفاده از بیوپسی آندومتر نیز برای این مورد آزمایش شوید. با پزشک خود مشورت کنید به محض اینکه نتایج خود را دریافت کردید، پزشک شما می خواهد یک قرار ملاقات بعدی را تعیین کند. این قرار را به تعویق نیندازید. قرار ملاقات را برای مدتی ظرف یک تا دو هفته آینده بگیرید. برخی از زنان در مورد نتایج آزمایش خود به قدری مضطرب یا ناراحت هستند که از قرار ملاقات های بعدی خودداری می کنند یا از قرار ملاقات های برنامه ریزی شده خود صرف نظر می کنند. نتایج غیرطبیعی تست پاپ می تواند ترسناک باشد، اما تسلیم هوس اجتناب از فکر کردن به آنها نشوید. به یاد داشته باشید: احتمالاً سرطان ندارید و حتی اگر دارید، شروع درمان در اسرع وقت بسیار مهم خواهد بود. اگر آزمایش پاپ اسمیر خود را توسط یک پزشک عمومی یا کارشناس مامایی انجام داده اید، ممکن است برای قرار ملاقات بعدی به متخصص زنان ارجاع داده شوید. نتایج تست پاپ اسمیر خود را با پزشک ‌تان در میان بگذارید. هنگامی که برای نوبت بعدی ویزیت خود می روید، از پزشک خود بخواهید که نتایج شما را روشن کند و آنها را با جزئیات توضیح دهد. از او بپرسید که چه آزمایش دیگری را توصیه می‌کند و بعد چه خواهد شد. می‌توانید با همسر یا دوست مورد اعتماد خود نزد پزشک بروید. هنگامی که نگران یا ناراحت هستید، گوش دادن به دقت و به خاطر سپردن تمام آنچه پزشک به شما می‌گوید ممکن است دشوار باشد. داشتن شخص دیگری در کنار شما می تواند دو هدف را دنبال کند: اول اینکه حمایت عاطفی شما را آرام می کند تا بتوانید شنونده دقیق تری باشید و دوم اینکه شخص دیگر نیز می تواند با دقت به صحبت های پزشک گوش دهد و بعداً جزئیاتی را که ممکن است به شما یادآوری کند که شما فراموش کرده اید. پیگیر انجام آزمایشات و مصرف داروها باشید ممکن است پزشک برای شما ازمایشاتی جهت بررسی ابتلا به HPV و همچنین مشکلات هورمونی درخواست نماید. به صورت کامل آزمایشات را در اسرع وقت انجام دهید. لازم به ذکر است که اگر پزشک شما مشکوک باشد که نتایج غیرطبیعی پاپ اسمیر شما ممکن است دلایل هورمونی داشته باشد، ممکن است برای شما نسخه ای بنویسد تا تعادل هورمونی شما را اصلاح کند. در صورت تجویز دارو آن‌ها را به صورت صحیح مصرف کنید. در مورد کولپوسکوپی بپرسید پزشک ممکن است کولپوسکوپی را نیز پیشنهاد دهد. روشی که در آن پزشک از یک دستگاه بزرگ‌نمایی به نام کولپوسکوپ برای بررسی دقیق‌تر دهانه رحم استفاده می‌کند. اگر پزشک شما هر ناحیه مشکل بالقوه ای را مشاهده کرد، می تواند برای آزمایش های بیشتر از دهانه رحم بیوپسی بگیرد. اگر ممکن است باردار باشید، قبل از کولپوسکوپی آن را با پزشک خود در میان بگذارید. خطر سقط جنین کم است، اما ممکن است بعد از عمل خونریزی داشته باشید. حداقل 24 ساعت قبل از کولپوسکوپی برنامه ریزی شده چیزی را وارد واژن خود نکنید (بدون رابطه جنسی، تامپون و بدون دوش یا دارو). درمان مناسب را برای خود انتخاب کنید.  اگر پزشک شما توصیه کند که سلول های پیش سرطانی دهانه رحم برداشته شوند، چندین گزینه درمانی در دسترس است. این روش‌ها ممکن است ترسناک و دردناک به نظر برسند، اما به خاطر داشته باشید که احتمالاً داروهایی برای بی‌حس کردن دهانه رحم و راحت نگه داشتن شما تجویز می‌شود. - روش برداشتن الکتروسرژیکی حلقه (LEEP) روشی است که در آن پزشک بافت غیر طبیعی را با یک سیم برقی کوچک برش می دهد. این روش در مطب پزشک با استفاده از بی حسی موضعی انجام می شود و تنها چند دقیقه طول می کشد. این رایج ترین درمان است. - کرایوتراپی یکی دیگر از روش های مطب است که پزشک می تواند با استفاده از پروب سرد برای منجمد کردن سلول های غیر طبیعی انجام دهد. این روش بسیار سریع است و ممکن است نیازی به بیهوشی نداشته باشد. - کونیزاسیون با چاقوی سرد روشی است که در آن پزشک سلول های غیر طبیعی را با استفاده از چاقوی جراحی برمی دارد. این روش نیاز به بیهوشی عمومی دارد، بنابراین باید به بیمارستان بروید. - لیزر درمانی روشی است که پزشک شما با استفاده از لیزر برای حذف سلول های غیر طبیعی انجام می دهد. مانند کونیزاسیون با چاقوی سرد، در بیمارستان با استفاده از بیهوشی عمومی انجام می شود. به انجام منظم پاپ اسمیر ادامه دهید. چه پس از اولین آزمایش پاپ اسمیر غیرطبیعی خود تحت درمان قرار گرفتید یا نه، باید هر چند وقت یکبار که پزشک شما توصیه کرده است، به انجام پاپ اسمیر منظم ادامه دهید. پس از انجام چندین آزمایش عادی پشت سر هم، فرکانس احتمالاً کاهش می یابد....
مرکز تخصصی طب کار سلامت سام پارس

در جوامع امروزی متاسفانه کبد چرب به یک اختلال و بیماری شایع تبدیل شده است. علی‌رغم این‌که کبد چرب اغلب مشکلات جدی ایجاد نمی‌کند ولی در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به سیروز کبدی و حتی سرطان کبد شود. بیماری کبد چرب دو نوع الکی و غیر الکلی دارد. در ادامه این وبلاگ مرکز تخصصی طب کار سلامت سام پارس به بررسی آن می‌پردازیم. بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل (NAFLD) چیست؟ بیماری کبد چرب (استئاتوز) زمانی رخ می‌دهد که بدن شروع به ذخیره چربی در کبد می‌کند. مقداری چربی در کبد شما طبیعی است، اما زمانی که بیش از 10 درصد وزن کبد شما چربی باشد، ممکن است شروع به ایجاد مشکل کند. مصرف بیش از حد الکل یکی از دلایل شایع بیماری کبد چرب است. اما بسیاری از مردم بدون استفاده بیش از حد الکل به آن مبتلا می‌شوند. این بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل (NAFLD) نامیده می‌شود. این وضعیت چقدر شایع است؟ NAFLD تا 25 درصد از افراد در سراسر جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اکثر افراد علائمی ندارند و برخی ممکن است هرگز ندانند که این عارضه را دارند. اما 2 تا 5 درصد از افراد عوارض ناشی از چربی در کبد خود را تجربه خواهند کرد. هنگامی که چربی منجر به التهاب و آسیب سلولی در کبد می‌شود، به آن استئاتوهپاتیت می گویند.  نسخه غیر مرتبط با الکل استئاتوهپاتیت غیر مرتبط با الکل (NASH) نامیده می‌شود. بیماری کبد چرب چه کسانی را تحت تاثیر قرار می‌دهد؟ کبد چرب می‌تواند هر کسی، از جمله در تمام سنین و نژادها را تحت تاثیر قرار دهد. اما در افراد اسپانیایی تبار بیش‌تر و در سیاه پوستان کم‌تر دیده می‌شود. افزایش سن، وزن و دیابت نیز معمولاً با NAFLD مرتبط هستند. به عنوان مثال، تا 75٪ از افرادی که چاقی یا دیابت دارند، و تا 90٪ از افرادی که دارای چاقی پیشرفته یا کلاس III هستند، NAFLD دارند. علت ایجاد کبد چرب در افراد غیر مصرف کننده چیست؟ پاسخ به این موضوع هنوز کاملاً روشن نیست. اما محققان به عوامل متعددی در کار مشکوک هستند، از جمله: •سندرم متابولیک: طبق گزارشات به دست آمده، بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل می‌تواند با برخی از اختلال‌های متابولیک نظیر نمایه توده بدنی بالا، فشارخون بالا و چربی بیش از حد خون مرتبط باشد. به نظر می‌رسد این عوامل بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و منجر به تغییرات جمعی در نحوه متابولیسم بدن شما، مواد مغذی و ذخیره چربی‌ها می‌شوند. •رژیم خوراکی و تغذیه شما: گزارشات به دست آمده از افراد نشان می‌دهد  که رژیم غذایی و خصوصاً رژیم حاوی مقادیر فراوان فروکتوز می‌تواند در ابتلا به کبد چرب دخیل باشد. فروکتوز یکی از مواد تشکیل دهنده شکر معمولی است و عنصر غالب در شربت ذرت با فروکتوز بالا، یک شیرین کننده رایج است. همچنین ارتباط نزدیکی با سندرم متابولیک دارد. •ژنتیک: برخی از ژن‌ها ممکن است احتمال ابتلا به NAFLD را افزایش دهند. این عامل توضیح می‌دهد که چرا بعضی از افراد علی‌رغم عدم وجود سایر فاکتورها به کبد چرب مبتلا می‌شوند. همچنین ممکن است توضیح دهد که چرا افراد از نژادهای خاص به نظر می‌رسد بیش‌تر به آن مبتلا می‌شوند. علائم بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل چیست؟ افراد معمولاً تا زمانی که بیماری کبد چرب آن‌ها به NASH (استئاتوهپاتیت غیر مرتبط با الکل) پیشرفت نکند، علائم را تجربه نمی‌کنند. در این صورت ممکن علائمی شامل نشانه‌های التهاب، مثل درد و ورم کردن قسمت فوقانی راست شکم باشد. اما ممکن است تا زمانی که NASH به آسیب شدیدتر کبدی نرسد، علائم را متوجه نشوید. NAFLD صرفاً زمینه ساز است. بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل چگونه تشخیص داده می‌شود؟ اگر پانل خون شما سطوح بالایی از برخی آنزیم‌های کبدی را نشان دهد یا کبد شما در آزمایش تصویربرداری بزرگ شده به نظر برسد، ممکن است پزشک شما در طی یک معاینه معمول به بیماری کبد چرب مشکوک شود. آن‌ها ممکن است آزمایش‌های خون بیش‌تری را برای رد سایر علل افزایش آنزیم‌های کبدی توصیه کنند. آن‌ها همچنین ممکن است بخواهند آزمایش تصویربرداری حساس‌تری مانند سی تی اسکن یا MRI را امتحان کنند تا نگاه بهتری به کبد شما داشته باشند. یکی دیگر از راه‌های تشخیص بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل، بیوپسی کبد است. این بدان معناست که نمونه‌ای از بافت کبد شما برای آزمایش در آزمایشگاه جمع‌آوری شود. پزشک شما نمونه را با قرار دادن یک سوزن در کبد شما جمع‌آوری می‌کند. با تجزیه و تحلیل بافت، آن‌ها می‌توانند بفهمند چه مقدار چربی دارد و آیا شواهدی از استئاتوهپاتیت (NASH) یا اسکار دائمی (سیروز) وجود دارد یا خیر. چگونه می‌توان خطر ابتلا به بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل را کاهش داد؟ همه عوامل خطر برای بیماری کبد چرب غیر الکلی قابل اجتناب نیستند، اما در صورت لزوم می‌توانید وزن، کلسترول، فشار خون و قند خون خود را با رژیم غذایی و دارو مدیریت کنید. مراقب مصرف قند و چربی‌های اشباع شده خود باشید و حتماً برای معاینات منظم به پزشک خود مراجعه کنید.  چه نوع رژیمی برای بیماری کبد چرب غیر مرتبط با الکل توصیه می‌شود؟ ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی به افراد مبتلا به کبد چرب غیر الکلی رژیم غذایی کم چربی اشباع و غنی از چربی‌های غیراشباع (به ویژه امگا 3 ) را توصیه می‌کنند، که به تعادل کلسترول، قند خون و فشار خون کمک می‌کند. رژیم غذایی مدیترانه‌ای مثال خوبی است. آن‌ها همچنین توصیه می‌کنند از مصرف شکر اجتناب کنید و شاخص گلیسمی خود را پایین نگه دارید. شیرینی‌ها، غذاهای فرآوری شده و محصولات نان سفید را با میوه‌ها، سبزیجات و غلات کامل جایگزین کنید. سخن پایانی بیماری کبد چرب به طور فزاینده در حال افزایش است. این در حالی است که با تغییر سبک زندگی و سالم نمودن عادات غذایی می‌توان تا حد زیادی از آن جلوگیری کرد. در نهایت امیدواریم این مطلب در مورد کبد چرب برای شما مفید واقع شده باشد....
TOP