سرطان خوفناک نیست

کانال تلگرام پزشکی مشاوره آنلاین در تلگرام کانال جنسی در تلگرام

رئیس انجمن توانبخشی قلبی ایران، گفت: آن اندازه که مردم فکر می کنند، سرطان خوفناک نیست، چرا که 40 درصد سرطان ها به طور کامل قابل پیشگیری و 40 درصد دیگر نیز قابل درمان هستند.
به گزارش خبرگزاری مهر، دکتر رضا قلم قاش خاطرنشان کرد: مردم ایران به علت داشتن حس انسان دوستانه و خون گرمی نسبت به سایر ملل به شدت تحت تأثیر بار عاطفی منفی سرطان قراردارند.

وی تنها راه مبارزه با اغلب سرطان ها را پیشگیری از ریزفاکتورهای خطرزا دانست و افزود: از آنجا که سرطان بارهای متفاوتی نظیر بار مالی بر جا می گذارد در دنیا با محاسبات جدی چکاپ را نسبت به درمان پیشی داده اند، اما در کشور ما بار مالی به اندازه بار عاطفی سنگین نیست. ضمن اینکه متاسفانه بر عکس بسیاری از کشورهای دنیا ، بیمه ها در کشور ما از چک آپ حمایت نمی کنند اما برای درمان سالانه چندین میلیارد تومان هزینه می کنند.

قلم قاش خاطرنشان کرد: از نظر تیم درمانی همه از سرطان ضرر می بینند، حال فرقی نمی کند که یک خواننده یا فرد عادی بر اثر آن جانش را از دست بدهد. بنابراین به دلیل تأثیر منفی شدید که مرگ افراد به خصوص چهره های سرشناس بر مردم گذاشته و می گذارد روانشناسان و روانپزشکان باید روی این موضوع کار کنند و برای روان های آسیب دیده مردم مرحمی فراهم کنند.

وی با اشاره به این که لزومی به این همه ترس از سرطان وجود ندارد، اظهار داشت: زیرا با شناخت ریزفاکتورها می توان از وقوع آن جلوگیری کرد. برای نمونه سرطان معده که مرگ زودهنگام را به همراه دارد با ترک اولین و مهم ترین فاکتور خطر یعنی سیگار جای نگرانی را می زداید.

رئیس مرکز پیشگیری و ارتقاء سلامت نسخه ادامه داد: با دورشدن از فاکتورهای خطر، دیگر سرطانی در کار نخواهد بود. حال آنکه خوشبختانه کشور ما در میان سایر کشورهای دنیا از لحاظ جغرافیایی در منطقه بسیار خطرناک در زمینه سرطان قرار ندارد.

وی افزود: کشور ما از لحاظ شیوع سرطان وضعیت مناسبی دارد و صحبت از سونامی سرطان منطقی نیست.

قلم قاش با اشاره به این که مردم باید هشدارها را جدی بگیرند در عین حال تاکید کرد: سیگار، قلیان و مخدرهای صنعتی به عنوان ریزفاکتورهای خیلی جدی محسوب می شوند که در پیشگیری از ابتلا به انواع سرطان بسیار کلیدی به شمار می روند.

وی خاطرنشان کرد: همچنین مردم به صورت اشتباه بر این باورند که ضریب استرس بالایی دارند؛ در حالی که این گونه نیست و خیلی هم در خطر نیستند، حال آن که دادن نمره کلی سلامت افراد با مراجعه به مراکز پیشگیری و ارتقاء سلامت که به عنوان مرکز چک آپ در دولت یازدهم به تصویب رسیده نیز امکان پذیر است.

رئیس انجمن توانبخشی قلبی ایران توصیه کرد: انجام چک آپ کار سختی نیست حتی پزشکان عمومی هم می توانند آن را انجام دهند. بنابراین فقط مردم باید قبل از گرفتار شدن به بیماری ها به فکر بررسی و چک آپ سالانه باشند.

به گفته وی، متأسفانه خیلی از افراد به علت سرطان نمی میرند بلکه به دنبال ترس ناشی از آن جان خود را از دست می دهند، حال آن که ترس را باید کنار گذاشت، در کشور ما علم پیشرفت زیادی داشته که سرطان به راحتی قابل پیشگیری، مهار و درمان است.

آخرین بروز رسانی در آذر 8, 6:42 ب.ظ از احمد فهمی.

متاسفانه اطلاع رسانی درستی در زمینه عوامل سرطان زا و راه های جلوگیری از بروز سرطان انجام نشده و به همین خاطر آن 40 درصد قابل پیشگیری عملا صورت نمی گیرد.


40 درصد قابل درمان هم بدلیل ناآگاه بودن فرد به ابتلا به سرطان و نبود سیستم غربالگری با تشخیص دیرهنگام مواجه می گردد که عملا کار درمان را بسیار دشوار می کند.

داستان روزنامه نگاری که دوبار سرطان را شکست داد
کارشناسان این طور می‌گویند؛ بنزین پتروشیمی چند سال پیش، پارازیت، روغن پالم، سبزیجات مزارعی که با فاضلاب آبیاری می‌کنیم، جنگ اعصاب روزانه و ده‌‌ها عامل شناخته شده و ناشناخته سلامت ما را مسخره می‌کنند.

روزنامه ایران در گزارشی نوشت: وقتی به سرطان فکر می‌کنم یاد زلزله بم می‌افتم و سخنرانی سال 82 دکتر یوسف اباذری در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران که در تبیین «فاجعه» بود و تفاوت فاجعه‌های انسانی و طبیعی و اینکه چرا فاجعه طبیعی فراموش می‌شود و فاجعه انسانی نه. اباذری در جمع سرطانی‌ها نیز سخنرانی دارد و اینکه آدم‌ها چگونه در جریان متمدن شدن به مرگ می‌اندیشند و با آن رو به رو می‌شوند: «ملاحظات جامعه شناختی درباره مرگ و بیماران سرطانی» سخنرانی که البته خود بر پایه نظریات نوربرت الیاس جامعه شناس لهستانی است و اینکه چطور آدم‌ها پیش از این در جمع خانواده می‌مردند و اکنون به تنهایی در بیمارستان‌ها می‌میرند و اینکه با پس زدن مرگ و بیرون راندن قبرستان از دل شهر و تنها گذاشتن محتضر در بیمارستان‌، چگونه بچه‌ها از تجربه مرگ باز می‌مانند و مردن را یاد نمی‌گیرند.

اما این روزها هر بارکه حرف سرطان پیش می‌آید یاد سخنرانی زلزله بم او می‌افتم تا سخنرانی‌اش در جمع سرطانی‌ها. دوباره و دوباره می‌خوانمش: «سخن گفتن از آنچه در بم اتفاق افتاد ناممکن است، اما ما محکومیم که درباره آن سخن بگوییم. بنابراین ناگزیریم که در مرز میان معنا و بی‌معنایی، میان اخلاق و نبود اخلاق، میان مهربانی و سبعیت سرگردان بمانیم. ما باید سخنی با معنا درباره این رخداد بگوییم و نفس این سخن گفتن نوعی رفتار اخلاقی باشد و نشان مهربانی ما با قربانیان. اما درست زمانی که دهان به سخن گفتن باز می‌کنیم می‌بینیم کلمات می‌گریزند، نفس سخن گفتن به نوعی همدردی کلیشه‌ای و غیراخلاقی فرو کاسته می‌شود و مهربانی ما به نوعی خودنمایی بدل می‌شود که چیزی بجز سبعیت نیست. آنچه در این نوع رخدادها فرو می‌ریزد در و دیوار نیست بلکه زبان نیز هست. ما از لابه لای ویرانه‌ها تکه پاره‌هایی را بیرون می‌کشیم که زمانی انسان بودند. بنابراین ناگزیریم که از ویرانه‌های زبان نیز چیزهایی را بیرون کشیم که زمانی معنایی داشتند.» از خودم می‌پرسم با یک بیمار سرطانی چگونه می‌شود همدردی کرد؟ به همکاری که چند سال کنارم نشسته و حالا با سرطان دست و پنجه نرم می‌کند چه بگویم: «نگران نباش خوب می‌شوی؟» یا «کی برمی‌گردی سر کار؟» حالا که سرطان دارد آرام آرام به مسأله‌ای ملی تبدیل می‌شود، آن را فاجعه‌ای انسانی، فراموش ناشدنی و خودساخته بدانیم یا طبیعی و فراموش شدنی؟ این را نمی‌دانم اما می‌دانم بهترین همدردی با یک بیمار سرطانی آن است که خود را عمیقاً در بیماری او مقصر بدانیم همان گونه که اباذری در سخنرانی بم خود می‌گوید: «در غم و اندوه پانزده روزه غرق نشویم بلکه در عمق جان خود تا زمانی که کارها سامان گیرد احساس معصیت کنیم.»

به گزارش سلامت نیوز،در ادامه مریم فرهمند روزنامه نگار روزنامه ایران از ماجرای ابتلایش به سرطان و دست و پنجه نرم کردنش با این بیماری چنین می نویسد: نه ناله می‌کنم و نه آه و زاری. خنده و حتی لبخندی هم در کار نیست. صدایی به گوش نمی‌رسد. با خودم هم حرف نمی‌زنم. یکی می‌رود و ده‌ها نفر جایش را می‌گیرند. هر لحظه شلوغ‌تر می‌شود. این سالن بزرگ جای نشستن ندارد و پرسنل خدمات بیشتر از 30 صندلی اضافی را در آن جا می‌دهند. اینجا نه سالن سینماست و نه تئاتر، نه مرکز تفریحی است و نه مجموعه ورزشی. اینجا یکی از مراکز درمانی بیماری سرطان است و من با دیدن این همه همدرد، آرزو کردم روزی تیتر بزنم «سرطان در ایران ریشه کن شد.»

نخستین اتفاق
27 ساله بودم که سرو کله سرطان در زندگی من پیدا شد و بهترین دوران عمرم را هدف گرفت.
پدر و مادرم در سفر بودند که از نتیجه آزمایش مطلع شدم. خبردار شدن از موضوع برای من یک درد بود اما اینکه چطور به خانواده‌ای که انتظار شنیدن چنین خبری را ندارند، اطلاع دهم، مصیبت بزرگتری بود. آن شب تا صبح نخوابیدم و راه رفتم. اگر بنویسم گریه نکردم هم دروغ بزرگ
خنده‌داری است.
بالاخره به خودم آمدم و پدر و مادرم را در جریان قرار دادم.
نام سرطان بار منفی زیادی دارد و بر زبان دلم سنگینی می‌کند اما چاره‌ای ندارم جز اینکه اینجا زیاد‌تر یادش کنم؛ از زمانی که در خانه‌ما را زد هر لحظه را به کابوس تلخ تبدیل کرد که از تصور خارج است. غصه‌ای که در چشمان پدر بود وقتی موهایم را از ته کوتاه می‌کرد؛ نخستین تصویری که از چهره مادر بعداز شنیدن خبر بیماری‌ام در حافظه‌ام ثبت شده یا دلسوزی‌های اغراق شده اطرافیان. اما همین کابوس‌ها باعث شد دستم را محکم‌تر به زانو بگیرم و مبارزه کنم.
در این جنگ حریف قدرتمندی داشتم که ابزار زیادی برای ضعیف کردنم داشت. شیمی درمانی، جراحی، رادیوتراپی و مصرف دارو که در آخرین روزهای درمان مرا راهی بیمارستان کرد و این فقط خدا بود که با دست پزشکان نجاتم داد.
دیگر توان راه رفتن نداشتم و جسمم به ضعیف‌ترین حالت ممکن رسیده بود اما باز هم تسلیم نشدم و زانو خم نکردم. مثل نوزادی که تازه متولد شده باشد بسختی قدم برداشتم و راه رفتم و دوباره ایستادم. پدر و مادرم ستون‌های محکمی بودند که دوباره زنده شدنم را آسان کردند و با تکیه بر آنها به زندگی برگشتم.

پایان راهی که تمام نشد
یک دنیا قدرت و انگیزه برای زندگی داشتم و سعی می‌کردم لحظه‌ای از روزگارم به تلخی و بدون لبخند هدر نرود. سه سال از زندگی من به تشکر از خدا، برآورده کردن آرزوهای کوچکم، کار، تفریح و سفر گذشت و درست یک هفته بعد از جشن سی سالگی، سرطان با دلتنگی فراوان، دوباره به سراغم آمد. تکرار تلخ تقدیر؛ این بار جای من و پدر و مادرم در شنیدن نتیجه آزمایش عوض شد و هیچ‌کدام دل‌گفتن حقیقت را نداشتند. بالاخره پزشک معالجم به من گفت که این‌بار نوبت متاستاز مغزی است.
همان لحظه بود که احساس کردم کور و کر و لال شدم. به رک گویی عادت کرده بودم اما طاقتی برایم باقی نمانده بود. سنگینی بار یک دوره درمان دیگر آنچنان ناگهانی به دوشم نشست که احساس کردم زمان و توانی برای ایستادن دوباره ندارم. هنوز خسته از نبردی بودم که تنم را زخمی و روحم را آزرده بود؛ پس انصاف نبود که دوباره وارد میدان شوم.
روزها و هفته‌های اول، تلخ و سخت گذشت، اما گذشت. زنده بودم و زندگی نمی‌کردم و با خودم می‌گفتم این دنیا ارزش این همه تلاش برای زنده بودن را دارد یا نه؟ گاهی هم مثل خیلی وقت‌ها که گرفتار می‌شویم، در تنهایی از خدا می‌پرسیدم که «چرا من؟»

حقیقت زندگی را پذیرفتم
در نهایت چاره‌ای نبود جز اینکه همه اتفاق‌ها را بپذیرم و تسلیم تقدیر و سرنوشتی شوم که رقم خورده و کاری از من بر نمی‌آمد، بر‌نمی‌آید، جز اینکه دوباره شروع کنم. باید برای زنده نگهداشتن لبخند پدر ومادرم زنده می‌ماندم. باید برای خندیدن دوباره خودم از ته دل می‌جنگیدم. اگر بازی را به سرطان می‌باختم، خیلی از امیدها را نا‌امید می‌کردم.
دوره‌ای سخت‌تر از سه سال گذشته را تجربه کردم، اما باز هم گذشت، دشوارترین روزهای درمانم درست همزمان شده بود با خبرهای تلخی که اخبار تلویزیون و اینترنت و روزنامه‌ها را پر کرده بود و کسانی که میان مردم طرفداران زیادی داشتند، بر اثر ابتلا به سرطان، فوت می‌کردند و این موضوع تحمل شرایط را برای من و امثال من سخت‌تر می‌کرد و باعث می‌شد پایان راه را مرگ ببینم. در حالی که سرنوشت هر یک از ما نزد خداوند حتماً به بهترین شکل تعیین شده است، اما روحیه من ضعیف‌تر از آن بود که این حقیقت را بپذیرم.
از طرف دیگر آلوده بودن مواد غذایی، آلودگی هوا، پارازیت و عوامل دیگری که آنهارا در سرطانزا بودن بی‌تقصیر نمی‌دانند هنوز پابرجا بودند و هستند و این وحشت را دامن می‌زند که سرطان هنوز حریف می‌طلبد.

من،تو وسرطان
حالا که بعد از 9 ماه دوباره دست به قلم شده‌ام و سرطان را برای دومین‌بار شکست داده‌ام، می‌خواهم اعتراف کنم که زندگی ارزش بارها و بارها تلاش را دارد. حالا که مادرم سرحال است و در آشپزخانه زیر لب ترانه‌ای زمزمه می‌کند و پدرم از سر کار که به خانه می‌آید، فرزند خود را دوباره سلامت می‌بیند و لبخند می‌زند، پس این زندگی ارزش مبارزه کردن را دارد.
شرایط سخت، انسان را دوچندان مدیون محبت و صبوری اطرافیان می‌کند و حالا بزرگترین دارایی زندگی من همین اطرافیان هستند. همین کسانی که یک لحظه از من و حال و روزگارم غافل نشدند و به من این احساس را بخشیدند که بدانم بودنم برای عده‌ای اهمیت دارد، بدانم نبودنم غمگین‌شان می‌کند.
اکنون قلم به دست گرفته‌ام تا برای همدردان خود بنویسم؛ شاید همین کلمه‌ها بتواند در گوش آنها فریاد بزند که نا‌امیدی آغاز مرگ است. نه برای من و تویی که سرطان را درد کشیدیم و تجربه کردیم، حتی برای آنهایی که سال به سال گذرشان به درمانگاهی هم نمی‌افتد و سوزن و قرص و سرم را تجربه نکرده‌اند، نا‌امیدی همان مردن است.
زندگی برای من و توی همدرد می‌تواند شیرین‌تر از آن نفس کشیدن‌هایی باشد که بدون شکرگزاری و دانستن ارزش زنده بودن، می‌گذرد.
خداوندی که معجزه می‌کند
باید مبارزه کنیم تا شیرینی پیروزی دلچسب شود و زندگی سرشار از لذت باشد. من و تو بیشتر از هر انسان دیگری می‌توانیم اعتراف به خوشبختی کنیم، چون لذت قدم برداشتن، روز را بدون درد شروع کردن، لذت به جان کشیدن عطر نان تازه، آبی که راحت از گلو پایین می‌رود و درک زیبایی یک شاخه گل را فقط ما
می‌فهمیم.
من و تو قدر زندگی را که با چنگ و دندان نگه داشتیم، می‌دانیم و هر لحظه شکرگزار قدرت خداوند هستیم. خداوندی که در روزهای سخت از او می‌پرسیم «چرا من؟» اما در روزهایی که غرق شادی و خوشبختی هستیم، هیچ وقت نمی‌پرسیم «چرا من؟»
خداوندی که دست توانا و یاری‌رسانش را از شانه من و تو و هیچ انسان دیگری برنمی‌دارد و نور مهربانی‌اش راه ما را روشن می‌کند. خداوندی که هنوز هم معجزه می‌کند. خدایی که پایان راه را با قدرت و رحمتش به سلامتی
‌ می‌رساند.

ما نیازمند کمک هستیم
درمان سرطان طاقت‌فرسا و پرهزینه است. بیمار هر چقدر هم وضع مالی خوبی داشته باشد، به هر حال باید هزینه‌های هنگفتی را بپردازد تا زنده بماند. اما جای شکرش باقی است که نظام پزشکی کشور سر و سامان درست درمانی گرفته و به عنوان کسی که دو دوره متفاوت را تجربه کرده‌ام، می‌توانم اعتراف کنم که در دولت یازدهم وزارت بهداشت و زیرمجموعه‌های آن از هیچ کمکی، چه مالی و چه معنوی، برای حمایت از بیماران دریغ
نمی‌کنند.
اما هدف من از کمک خواستن، دست دراز کردن برای حمایت‌های مالی نیست. همه ما قدرت کمک و حمایت از بیماران مبتلا به سرطان را داریم اما آسان‌ترین و مهم‌ترین کمکی که می‌توانیم به یک فرد مبتلا کنیم، این است که درهای ناامیدی را به روی او باز نکنیم.
مرگ از نفس به ما نزدیک‌تر است. همه ما؛ چه سالم و چه بیمار، پس مرگ را بیش از اندازه به بیماران سرطانی یادآوری نکنیم.
روحیه خوب و شاد می‌تواند قوای روحی و حتی جسمی بیمار را افزایش دهد. بنابراین اگر در اطرافیان شما هم کسی هست که با سرطان دست به گریبان است، او را دریابیم.

زندگی ادامه دارد
سالن پذیرش همچنان شلوغ است. پرستار اسمم را صدا می‌زند تا برای انجام ام.آر.آی آماده شوم. از فرداهایی که در انتظار من هستند و اتفاق‌هایی که سر راهم را خواهند گرفت، هیچ آگاهی ندارم و فقط به نیروی بی‌پایان خداوند امیدوارم. نیرویی که پایان ندارد.

شیمی درمانی و رادیو تراپی یکی از شیوه‌های درمان بیماری است و بیماری که با این روشها درمان می‌شود، ضرری را متوجه اطرافیان نمی‌کند


و از قضا اگر اطرافیان فرد مبتلا به سرطان دچار بیماری حاد عفونی باشند می‌تواند در دوره‌ای که مبتلا به سرطان در حال شیمی درمانی است او را در معرض خطر بیماری عفونی قرار دهند و باید از او دوری کنند.


 برخی بر تأثیر سرطان زا بودن دئودورانت، ضد عرق صابونی، مایع و یا اسپری معتقدند که به علت اینکه حاوی مواد سمی نظیر آلومینیوم هستند ممکن است مواد آنها از پوست جذب شوند ولی تاکنون هیچ مطالعه و تحقیقی این مسئله را نشان نداده و مجموعه اطلاعات در حال حاضر بیان کننده این است که مصرف این مواد ارتباطی با سرطان ندارد.

 

این گزارش همچنین در مورد باور برخی مبنی بر سرطان زا بودن ظروف پلاستیکی حاکی است: حقیقت این است که استفاده از ظروف پلاستیکی ویژه مایکروفر خطری ندارد ولی استفاده از ظروف پلاستیکی معمولی ( که برای استفاده در مایکروفر ساخته نشده‌اند) برای گرم کردن غذا در مایکروفر سبب آب شدن پلاستیک و نشت یکسری مواد شیمایی در غذا می‌شود که ممکن است سرطانزا باشند و برای پخت و پز در مایکروفر حتماً باید از ظروف مخصوص این کار استفاده شود.

 

طبق این گزارش : سلول‌های سرطانی مانند سایر سلولهای بدن انرژی مورد نیاز خود را از قند داخل خون تأمین می‌کنند لذا برخی تصور می کنند مصرف شکر ممکن است سبب رشد سریعتر سرطان شود و این موضوع صحیح نیست و از طرف دیگر عدم استفاده از شکر نیز سبب کاهش سرعت رشد سلول های بدخیم نمی‌شود همچنین برخلاف برخی باورها درد جزو سرطان نیست در سرطان و درمان آن خود سرمنشاء تصورات نادرست بسیاری است  و باوری که می‌گوید در بیشتر موارد می‌توان درد سرطان را با درمان درست بهبود بخشید یکی از ‌آنها است.

 

در مورد بروز درد لازم به ذکر است، از درد نترسید چرا که ترس از درد آن را افزایش می‌دهد درباره درد حرف بزنید آن را پنهان یا تحمل نکنید و فکر نکنید درد  جزیی از بیماری سرطان است و اگر مهم بود پزشک خودش در مورد آن سوال می‌کند.

 

نکته آخر اینکه برای اینکه مغلوب حریف خود نشوید باید اول خود و سپس او را درست بشناسید، آگاهی خود را درباره سرطان افزایش دهید و باورهای غلط خود را تغییر دهید تا پیروز شوید و در این راه به دیگران نیز یاری رسانید تا بیشتر بدانند و برای دستیابی به رستگاری دانستن حق همه ماست و رهایی از باورهای نادرست وظیفه‌ای همگانی.
آخرین بروز رسانی در فروردین 15, 9:28 ق.ظ از احمد فهمی.
             ازبین رفتن مقاومت دارویی تومور با نانوداروی ضدسرطان
تهران-ایرنا-پژوهشگران آمریکایی با استفاده از نانو ذرات دارای پوشش DNA موفق به ارائه روشی برای درمان سرطان شدند که در این روش DNAسبب از بین رفتن مقاومت دارویی سلول های سرطانی می شود.
 

 



به گزارش ایرنا ازستاد ویژه توسعه فناوری نانو، ناتالی آرتزی از محققان مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) و از محققان این پروژه گفت:با شیمی درمانی می توان سلول های سرطانی را از بین برد اما زمانی که این سلول ها نسبت به دارو مقاومت پیدا کنند، رشد آن ها دوباره از سر گرفته می شود.

وی بیان کرد: محققان این مؤسسه موفق به ساخت نانوابزاری شده اند که می تواند با بلوک کردن ژن ایجاد کننده مقاومت دارویی، این ویژگی را در سلول های سرطانی از بین برده و سپس داروی شیمی درمانی را روی سلول ها اعمال کنند.

آرتزی اظهارکرد: در این سیستم دارویی، از نانوذرات طلای غوطه ور در یک هیدروژل استفاده شده است، این هیدروژل را می توان به محل تومور تزریق کرد، همچنین امکان استفاده از آن برای خاموش کردن هر ژن سرطان زایی وجود دارد.

وی افزود: شما با این روش می توانید هر ماده ژنتیکی و دارویی را به درون بدن وارد کنید، حتی ژن هایی که به ایجاد مقاومت دارویی ارتباطی ندارند را نیز می توان با این روش دستکاری کرد.

آرتزی یادآورشد: برای اثبات اثربخشی این روش درمانی، این روش روی موش ها مورد آزمایش قرار گرفته شده است، برای این کار، محققان نوعی سرطان سینه را که فاقد نشانگرهای ویژه این بیماری (گیرنده استروژن، گیرنده پروژسترون و Her2) است در موش ها ایجاد کردند، به دلیل فقدان این نشانگرها، درمان این نوع سرطان بسیار دشوار است.

وی گفت: نتایج نشان داد که با این روش می توان پروتئین ایجاد کننده مقاومت دارویی (MRP1) را در این موش ها از بین برد و سپس داروی شیمی درمانی 5-فلورواوراسیل را به سلول های سرطانی وارد کرد، این کار موجب از بین رفتن 90 درصد سلول های سرطانی در مدت دو هفته شد.

این محقق بیان کرد: MRP1 یکی از ژن هایی است که موجب ایجاد مقاومت دارویی در مقابل داروهای شیمی درمانی می شود، این ژن موجب تشکیل پروتئینی می شود که نقش پمپ را ایفا کرده و داروی شیمی درمانی را به بیرون از سلول تخلیه می کند، محققان، نانوذرات طلا را با نوعی DNA پوشش دادند، این DNAها توالی مکمل RNA پیغامبر را دارند که مانع از تشکیل پروتئین مورد نظر می شود، از سوی دیگر، این DNA حاوی داروی شیمی درمانی بوده که پس از ممانعت از عملکرد RNA، رهاسازی شده و سلول سرطانی را از بین می برد.



پیشگیری و تشخیص زودرس اغلب سرطان ها امکان پذیر است

با افزایش سطح آگاهی مردم و مراقبت و توجه بیشتر افراد جامعه پیشگیری و تشخیص زودرس اغلب سرطان ها در کشورمان امکان پذیر است.


اتابک جافری متخصص اورولوژی در گفتگو با خبرنگار افزود: نمی توان عامل کاملاً دقیقی جهت سرطان بیان کرد، در عین حال بسیاری از عوامل هستند که نقش آنها در افزایش خطر ابتلا به سرطان های مختلف، مشخص شده است.

 

وی گفت: اگرچه نمی توان از سرطان به طور کامل پیشگیری کرد، اما با مبارزه با عوامل خطر این بیماری می توان خطر ابتلا به سرطان را تا حد زیادی کاهش داد و حتی بیماری را تحت کنترل درآورد.

 

جافری با بیان اینکه تصور عدم پیشگیری و تشخیص زودرس سرطان تصوری اشتباه است، تأکید کرد: با افزایش سطح آگاهی مردم و مراقبت و توجه بیشتر افراد جامعه و همچنین اجرای هر چه بهتر و جدی تر طرح های پیشگیرانه موجود، پیشگیری و تشخیص زودرس اغلب سرطان ها در کشورمان امکان پذیر است.

 

وی یادآور شد: سرطان های دستگاه گوارش و دستگاه ادراری از شایعترین سرطان ها در بین افراد جامعه هستند که پیشگیری از آنها بسیار با اهمیت است.

 

جافری اظهار داشت: درصورتیکه فردی سیگار نکشد و از استعمال سایر دخانیات نیز پرهیز کند، خطر ابتلا به سرطان در او ممکن است تا نصف کاهش یابد.

 

وی با بیان اینکه نقش عوامل تغذیه ای نیز در پیشگیری از سرطان بسیار مهم است، خاطرنشان کرد: مصرف میوه ها و سبزی ها و در مقابل پرهیز از مصرف زیاد چربی، غذاهای سرخ کردنی و سوخته از دیگر راهکارهای کاهش خطر سرطان است.

 

جافری گفت: مصرف مواد گوشتی با چربی اشباع شده از قبیل گوشت قرمز، کره و خامه، مصرف ناکافی میوه و سبزی تازه، عفونت های مزمن و عوامل ارثی از جمله دلایل مهم بروز سرطان هایی نظیر سرطان پروستات.

 

وی تصریح کرد: ورزش منظم، پرهیز از مصرف مشروبات الکلی، پرهیز از مواجهه با پرتوهای خطرناک از جمله اشعه ایکس، پرهیز از مواجهه زیاد با صنایع شیمیایی و صنعتی خطرناک و پرهیز از مصرف مواد دخانی و مخدر از دیگر راهکارهای کاهش خطر سرطان است.

پروفسور محمد اسماعیل اکبری روز چهارشنبه در حاشیه دهمین کنگره انجمن علمی جراحان عمومی ایران در جمع خبرنگاران اظهار کرد: این مطالعه در بین یک جمعیت بزرگ و در زمان طولانی از سطح موش تا انسان در آمریکا و بعد در سطح جهان انجام شده است و نتایج آن بسیار دقیق و محکم است.
وی در مورد میزان ابتلا به سرطان در ایران گفت :درحال حاضر سالانه حدود 90 هزار نفر مبتلای جدید به مبتلایان سرطان سینه در ایران اضافه می شود و به طور کلی 400 هزار نفر نیز مبتلا به سرطان هستند.
وی افزود: کشنده ترین سرطان برای مردان سرطان معده و در زنان سرطان سینه است.
وی یکی از مهم ترین دلایل افزایش سرطان در ایران را افزایش سن در بین جامعه ایرانی عنوان کرد و افزود: میزان شیوع سرطان در ایران حدود 145 نفر در 100 هزار نفر است.


** تاثیر آلودگی هوا در ابتلا به سرطان
رییس مرکز تحقیقات سرطان ایران در مورد تاثیر آلودگی هوا در ایجاد سرطان اظهار کرد: آلودگی هوا قطعا در ایجاد سرطان ها دخیل است.
اکبری خاطرنشان کرد: نتایج تحقیقاتی که در محدوده زمانی 15 سال در سازمان بهداشت جهانی انجام شده است، آلودگی هوا را یک عامل خطر ابتلا به سرطان می داند.
وی ادامه داد:البته میزان تاثیر این عامل در ابتلا به سرطان به نوع آلودگی و میزان حضور افراد در محیط های آلوده بستگی دارد و بر این اساس تاثیر آن در افراد مختلف متفاوت است.
وی در مورد آلودگی هوا در تهران نیز اظهار داشت:از آنجایی که آلودگی هوا در کلان شهرهایی مانند تهران بالاست، می توان این عامل را به عنوان یکی از ریزفاکتورهای بسیار مهم در ابتلا به سرطان در بین تهرانی ها عنوان کرد.


*** سرطان و پارازیت ها
پروفسور اکبری در مورد تاثیر پارازیت ها در ابتلا به سرطان نیز اظهار کرد: پارازیت ها هرگز سرطان زا نیستند.


*** سرطان سونامی نیست
اکبری در مورد این که برخی از سرطان به عنوان سونامی یاد می کنند، گفت: افرادی که عبارت سونامی را در مورد سرطان به کار می برند معنی سرطان و سونامی را نمی دانند.
وی توضیح داد:سونامی یک اتفاق ناگهانی است اما سرطان اتفاقی است که همه از بروز آن خبر دارند و ناگهانی رخ نمی دهد. ما می دانیم که تا 30 سال آینده چه اتفاقی در حوزه سرطان در جهان رخ می دهد، بنابراین سرطان یک روند طبیعی است که می توان با آن مقابله کرد.
دهمین کنگره انجمن علمی جراحان عمومی ایران که از امروز (21 مردادماه) با حضور جمعی از متخصصان و جراحان رشته های مختلف در مرکز همایش های رازی آغاز به کار کرده است، 23 مردادماه پایان می یابد.

تمامی زمان ها +4.5 است. زمان اکنون 3:25 ق.ظ است.
TOP