1046364_300

کانال تلگرام پزشکی مشاوره آنلاین در تلگرام کانال جنسی در تلگرام

بیماریها و روش های درمانی

درد لگن یکی از مشکلات شایع دستگاه اسکلتی- عضلانی است که بیشتر در سنین 40 تا 60 سالگی ایجاد می‌شود. این درد علل متفاوتی دارد و به صورت حاد و ناگهانی یا تدریجی ایجاد می‌شود. لگن از مفصل گوی و کاسه‌ای تشکیل شده و حرکت پاها را در جهات مختلف امکان‌پذیر می‌کند. در واقع سر استخوان ران (فمور) به یک گوی شباهت دارد که در حفره‌ای کاسه مانند (استابولوم) در لگن قرار می‌گیرد. درد لگن یکی از مشکلات شایع دستگاه اسکلتی - عضلانی است که بیشتر در سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی ایجاد می‌شود.این درد علل متفاوتی دارد و به صورت حاد و ناگهانی یا تدریجی ایجاد می‌شود. اگرچه درد لگن در بسیاری از موارد به مفصل گوی و کاسه‌ای مربوط است، دیگر اجزای تشکیل‌دهنده لگن ساختارهای دربرگیرنده آن نیز می‌توانند در بروز درد تأثیرگذار باشند.در حقیقت هرگونه التهاب در نواحی مختلف لگن می‌تواند باعث درد و ناراحتی در لگن یا حتی ران‌ها، زانوها و کمر شود. در ادامه با عوامل مختلف درد لگن آشنا می‌شوید. شکستگی و در رفتگیضرب‌دیدگی و شکستگی استخوانی، شایع‌ترین علت درد لگن در افراد مسن است. درد ناشی از شکستگی بلافاصله با شدت زیاد بروز پیدا می‌کند. این درد با هرگونه حرکت شدت می‌یابد. شکستگی لگن می‌تواند بر اثر کاهش تراکم استخوان یا زمین‌خوردگی و ضربه ایجاد شود. بعضی از بیماری‌ها مثل سرطان استخوان، تومورها و کیست‌های خوش‌خیم استخوانی و بیماری ژنتیکی پاژه استخوان نیز می‌توانند بافت استخوانی را ضعیف کنند و باعث افزایش خطر شکستگی در ناحیه لگن شوند. ضربه و تصادفات علاوه بر خطر شکستگی، احتمال دررفتگی مفصل لگن را هم افزایش می‌دهند. در این وضعیت، سر استخوان ران از حفره استابولوم بیرون می‌آید.استرین و اسپریناسترین و اسپرین دو آسیب یافتی دردناک هستند که بر اثر ضربه، زمین‌خوردگی یا آسیب‌های ورزشی ایجاد می‌شوند. استرین به دلیل آسیب و التهاب عضلات و تاندون‌ها اتفاق می‌افتد و اسپرین به آسیب رباط یا لیگامان مربوط است.مفصل لگن در طول روز طی فعالیت‌های مختلف مثل راه رفتن و پریدن، وزن زیادی را متحمل می‌شود. عضلات، تاندون‌ها و لیگامان‌ها طوری طراحی شده‌اند که از مفاصل در برابر فشار وزن محافظت کنند.حال اگر این ساختارها ملتهب شوند، لگن نمی‌تواند عملکرد طبیعی خود را حفظ کند و دچار آسیب و درد می‌شود. درد ناشی از کشیدگی و پارگی رباط‌ها، تاندون‌ها و عضلات معمولاً شدید است و بلافاصله احساس می‌شود.حرکات مکرردرد لگن است ناشی از فعالیت‌های تکراری باشد. در واقع هر نوع فعالیت طولانی‌مدت با حرکات مکرر لگن به تدریج باعث ایجاد التهاب در تاندون‌ها و لیگامان‌های لگن می‌شود.علاوه بر این، حرکات مکرر می‌توانند باعث از بین رفتن تدریجی غضروف مفصل لگن شوند و به لابروم (غضروف محافظ حفره استابولوم) و کپسول مفصلی آسیب وارد کنند.درد ناشی از آسیب حرکات تکراری زمانی بروز پیدا می‌کند که عضلات درگیر دچار گرفتگی شوند یا سطح مفصل، تاندون‌ها و لیگامان‌ها ملتهب شود.بورسیت«بورس» یا «بورسا» کیسه‌هایی پر از مایع در اطراف مفاصل و تاندون‌ها هستند که مانند بالشتک‌های محافظ از فشار وارد بر مفصل می‌کاهند و با ایجاد لغزش، حرکت مفصل روی اجزای استخوانی را تسهیل می‌کنند.«بورسیت» زمانی اتفاق می‌افتد که کیسه‌های بورس به دلایل مختلف مثل ضرب‌دیدگی یا حرکات مکرر دچار التهاب و آزردگی شوند.با ایجاد این التهاب، حجم مایع موجود در حفره استابولوم و کپسول مفصلی لگن افزایش می‌یابد و درد ایجاد می‌کند. التهاب بورس‌های مفصل لگن یکی از شایع‌ترین علل درد لگن است. این درد تیز و شدید است و معمولاً از لگن به دو طرف ران منتشر می‌شود.نشانگان درد تروکانتر بزرگعضلات باسن تحت عنوان ماهیچه‌های سرینی شناخته می‌شوند. ضعف در این عضلات باعث کاهش ثبات لگن می‌شود. در این وضعیت، اجزای جلویی لگن وارد فعالیت جبرانی می‌شود تا از مفاصل محافظت کنند و ثبات لگن را افزایش دهند.این مساله، تاندون‌های متصل کننده عضلات سرینی به لگن را تحت فشار قرار می‌دهد و باعث اختلالی به نام «نشانگان درد و تروکانتر بزرگ» می‌شود.تروکانتر در قسمت بالای استخوان ران قرار دارد و بخش اصلی استخوان لگن را تشکیل می‌دهد.در محل عبور عضلات و تاندون‌ها از این بخش استخوانی یک کیسه بورس قرار دارد که از عضلات و تاندون‌ها محافظت می‌کند. التهاب در این کیسه باعث نشانگان درد تروکانتر بزرگ یا «بورسیت تروکانتریک» می‌شود.تاندینوپاتیبیماری‌ها و اختلالات مربوط به تاندون، تحت عنوان «تاندینوپاتی» شناخته می‌شوند. تاندون‌های لگن، عضلات سرینی را به لگن وصل می‌کنند و به لگن ثبات می‌بخشند.همچنین طی حرکات و فعالیت‌های روزمره مثل راه رفتن و بالا رفتن از پله از لگن محافظت می‌کنند.تاندون‌های لگن ممکن است به دلیل اعمال وزن و فشار زیاد و عدم استراحت دچار التهاب، نیم پارگی یا پارگی شوند.انداختن یک پاروی پای دیگر و نشستن طولانی مدت در این وضعیت یا انداختن وزن روی یک پا هنگام ایستادن از دیگر عوامل تاندینوپاتی و درد لگن هستند.آرتروزآرتروز مفصلی یا استئوآرتریت شایع‌ترین علت درد لگن در افراد بالای ۵۰ سال است. این بیماری بر اثر بالا رفتن سن و از بین رفتن تدریجی غضروف محافظ مفاصل ایجاد می‌شود.با از بین رفتن این غضروف، سر استخوان‌های لگن روی هم ساییده می‌شوند و درد و التهاب ایجاد می‌کنند. درد ناشی از آرتروز لگن ممکن است به پاها نیز منتقل شود و دامنه حرکتی را محدود کند.افراد مبتلا به آرتروز لگن علاوه بر درد و خشکی مفصل ممکن است حین حرکت، صدایی «کلیک» مانند از ناحیه لگن بشنوند درد ناشی از آرتروز معمولاً بعد از مدتی بی‌تحرکی شدت می‌یابد و با شروع حرکت آرام می‌شود اما با افزایش فعالیت، مجدد بازمی‌گردد.دیگر انواع آرتروز مثل آرتروز روماتوئید یا روماتیسم، آسپوندیلیت آنکیلوزان (آرتروز خودایمنی ستون فقرات)، آرتروز مرتبط با بیماری‌های التهابی روده مثل کرون یا کولیت زخمی نیز می‌توانند باعث درد لگن شوند.فعالیت‌های ورزشی سنگینورزش‌های سنگین و تمرینات شدید مثل فوتبال و دو، در صورت عدم برخورداری از آمادگی جسمانی کافی می‌توانند باعث بروز درد در ناحیه لگن شوند.تغییر در تمرینات همیشگی و شروع فعالیت ورزشی جدید نیز می‌تواند فرد را مستعد آسیب یا درد لگن کند.درد لگن به دنبال ورزش می‌تواند بر اثر عوامل مختلف مثل التهاب بورس‌ها، تاندینوپاتی و آسیب به نوار خاصره‌ای درشت‌نی یا نوار متصل‌کننده لگن به استخوان درشت‌نی ایجاد شود.التهاب سیاتیکالتهاب عصب سیاتیک یکی دیگر از عوامل درد لگن است. درد ناشی از این التهاب معمولاً نیز و خنجری است.این درد از پایین کمر شروع می‌شود و به باسن و ناحیه جلویی و جانبی لگن و پاها منتشر شود. التهاب سیاتیک ممکن است در انگشتان پا نیز گزگز و بی‌حسی ایجاد کند.درد سیاتیک معمولاً هنگام بلند شدن از حالت نشسته و صاف کردن زانو، تشدید می‌شود.این عارضه دلایل متعددی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به تنگی کانال نخاع، آرتروز ستون فقرات کمری، بیرون‌زدگی یا پارگی دیسک‌های بین مهره‌ای و گرفتگی عضلات پایین کمر اشاره کرد.نشانگان پیریفورمیسنشانگان پیریفورمیس به علت کوتاه شدن یا سفت شدن و گرفتگی عضله پیریفورمیس رخ می‌دهد. پیریفورمیس عضله کوچکی است که در عمق لگن و باسن قرار دارد.از آنجایی که عصب سیاتیک از زیر عضله پیریفورمیس عبور می‌کند، گرفتگی در این عضله می‌تواند بر سیاتیک فشار وارد کند و باعث درد در باسن و انتشار این درد به کمر و پشت ران شود.در واقع حدود ۶ درصد از دردهای سیاتیکی به این نشانگان مرتبط هستند اما در این بیماری برخلاف سیاتیک واقعی، اختلال عصبی در اندام تحتانی وجود ندارد.این نشانگان در اسکی‌بازان، تنیس‌بازان و دوچرخه‌سواران بیشتر رخ می‌دهد. همچنین در زنان شایع‌تر از مردان است.از عوامل آن می‌توان به ورزش غیراصولی، تغییر در بیومکانیک لگن، ضربه به باسن و آسیب‌دیدگی عضله پیریفورمیس اشاره کرد.درد در نشانگان پیریفورمیس معمولاً با ایستادن یا نشستن طولانی مدت، برخاستن از خواب، اجابت مزاج و اعمال فشار موضعی بر پشت باسن تشدید می‌شود. همچنین با چرخش داخلی ران و نزدیک شدن آن به محور مرکزی بدن افزایش می‌یابد.نکروز استخواننکروز به معنای مرگ بافت به دنبال اختلال در خون‌رسانی است. در نکروز سراستخوان ران (فمور)، ذخیره خونی استخوان پایان می‌یابد و استخوان به تدریج ضعیف و دردناک می‌شود.این بیماری معمولاً در افرادی به وجود می‌آید که برای طولانی‌مدت از داروهای کورتونی مثل پردنیزولون استفاده کرده‌اند.بارداریدر دوران بارداری میزان ترشح هورمون‌ها دچار تغییر می‌شود. این تغییرات، عضلات و لیگامان‌ها را شل می‌کنند تا مادر برای زایمان آماده شود.بزرگ شدن شکم و شل شدن لیگامان‌ها احتمال بروز درد لگن را افزایش می‌دهد. پارگی یا نیم‌پارگی غضروف محافظت‌کننده از مفصل لگن از دیگر عوامل درد لگن در خانم‌های باردار است.در این دوران، اعصاب محیطی نیز ممکن است ملتهب شوند و درد لگن ایجاد کنند. یکی از این اعصاب، عصب پوستی فمورال جانبی در ران است.علاوه بر بارداری، این عصب ممکن است بر اثر پوشیدن لباس‌های تنگ و بیماری دیابت تحریک شود و درد لگن ایجاد کند.فتقفتق از عوامل دیگر درد لگن است. فتق زمانی اتفاق می‌افتد که در محل اتصال عضلات دیواره شکم، ضعف یا پارگی وجود داشته باشد یا بخشی از یک ارگان از بافت اطراف خود بیرون بزند. فتق‌های شکمی می‌توانند باعث درد در ناحیه جلویی لگن شوند.این فتق‌ها در بارداری نیز به دلیل فشار جنین بر شکم شایع هستند. فتق فمورال یا کشاله ران نوعی دیگر از فتق است که در کانال اطراف مفصل لگن ایجاد می‌شود و باعث بروز درد می‌شود.فیبرومیالژیااین بیماری نوعی نشانگان درد سیستمیک است که می‌تواند در نقاط مختلف بدن از جمله لگن باعث بروز درد و ناراحتی شود.عامل فیبرومیالژیا هنوز ناشناخته است اما متخصصان آن را در گروه بیماری‌های روان‌تنی قرار می‌دهند. افراد مبتلا به فیبرومیالژیا معمولاً اختلالات خواب، خواب‌آلودگی، افسردگی و گرفتگی عضلانی را نیز تجربه می‌کنند.سینوویت: لایه سینوویوم یا غشای سینوویال یکی از لایه‌های محافظ مفصل لگن است. التهاب در این بافت باعث تجمع مایع در کپسول مفصلی و درد و تورم می‌شود.کم‌خونی داسی شکل: بعضی از بیماری‌های سیستمیک مثل بیماری سلول داسی شکل می‌توانند در بروز دردهای لگنی تأثیرگذار باشند. این بیماری می‌تواند در فاز بحرانی خود باعث تورم مفاصل بدن از جمله مفصل لگن شود.عفونت: بیماری‌های عفونی ویروسی یا باکتریایی مثل بیماری لایم، نشانگان رایتر و عفونت‌های ناشی از مسمومیت غذایی نیز می‌توانند در بروز التهاب و درد لگن تأثیرگذار باشند.چاقی و اضافه وزن: چاقی با اعمال فشار مضاعف بر مفاصل بدن، احتمال بروز آرتروز را در نقاط مختلف بدن از جمله مفصل لگن افزایش می‌دهد.سرطان استخوان: سرطان با منشاء استخوان یا سرطانی که از ارگان‌های دیگر به استخوان دست‌اندازی کرده، می‌تواند با درد شدید و مداوم استخوان همراه باشد. این درد معمولاً ربطی به فعالیت ندارد و با استراحت بهتر نمی‌شود. محل درد و انتشار آن در استخوان به محل درگیری سرطان بستگی دارد.درد پا منشاء خارج از لگن: درد در ساختارهای خارجی لگن مثل زانو و کمر گاهی اوقات به لگن نیز منتشر می‌شود....
بیماریها و روش های درمانی

سکته مغزی در بزرگسالان از عوامل و بیماری‌هایی ناشی می‌شود که کودکان به ندرت به آن‌ها دچار می‌شوند. اما چه عواملی در بروز سکته مغزی در کودکان موثر هستند؟ فشار خون بالا، ضربان قلب نامنظم و تنگ و سفت شدن عروق از جمله فاکتورهای شایع در بروز سکته مغزی در میان بزرگسالان هستند اما این اختلالات و بیماری‌ها در کودکان به ندرت بروز می‌کنند.به گفته پزشکان احتمال ابتلا به سکته مغزی در تمامی سنین وجود دارد. خطر سکته مغزی در کودکان پس از یک سالگی بیشترین میزان خواهد بود و یکی از ۱۰ عامل اصلی مرگ و میر در میان کودکان به حساب می‌آید.به گزارش هلث‌دی نیوز، از جمله فاکتورهای خطرزای رایج در بروز سکته مغزی در کودکان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:- نارسایی قلبی مادرزادی- کم‌خونی داسی شکل- اختلالات ایمنی- بیماری‌های عروقی- لختگی غیرطبیعی خون- وارد شدن ضربه به گردن و سر- سابقه ناباروری مادر- فشارخون بالای مادر در دوران بارداری...
بیماریها و روش های درمانی

شدیدترین واکنش حساسیتی به پنی‌سیلین، واکنش آنافیلاکتیک است که می‌تواند کشنده باشد؛ واکنشی که در افراد بسیار حساس، بلافاصله پس از تماس با پنی‌سیلین رخ می‌دهد. پنی‌سیلین یکی از داروهایی است که زیاد تجویز می‌شود و اغلب در درمان گلودرد چرکی و عفونت‌های گوش استفاده می‌شود. اما اگر شما به پنی‌سیلین حساسیت داشته باشید، مصرف این دارو می‌تواند برایتان خطرناک باشد. واکنش‌هایی که در پاسخ به مصرف پنی‌سیلین در شخصی که به این دارو حساسیت دارد، روی می‌دهد طیف وسیعی دارد و می‌تواند از تظاهرات پوستی تا واکنش‌های مرگ‌باری مانند مشکلات حاد تنفسی متغیر باشد.علایم و نشانه‌های حساسیت به پنی‌سیلینعلایم و نشانه‌های شایع حساسیت به پنی‌سیلین عبارت‌اند از: تظاهرات پوستی، کهیر، خارش چشم‌ها، تورم لب‌ها، زبان یا صورت. اگر شما متوجه هرکدام از این علایم و نشانه‌ها شدید، پزشک‌تان را مطلع سازید. اگر شما دچار یک واکنش حساسیتی شده باشید، پزشکتان می‌تواند آن را تشخیص دهد و داروی دیگری را به عنوان جایگزین پنی‌سیلین برایتان تجویز کند. شدیدترین واکنش حساسیتی به پنی‌سیلین، واکنش آنافیلاکتیک است که می‌تواند کشنده باشد؛ واکنشی که در افراد بسیار حساس، بلافاصله پس از تماس با پنی‌سیلین رخ می‌دهد و می‌تواند موجب انقباض مجاری تنفسی و دشواری در تنفس شود. فشارخون می‌تواند تا حد خطرناکی پایین بیاید و موجب ایجاد سرگیجه یا از دست رفتن هوشیاری شود. سایر علایم و نشانه‌های جدی نیز عبارتند از: شنیدن صدای نامتعارف هنگام تنفس، احساس سبکی سر، نامفهوم صحبت کردن، نبض تند یا ضعیف، کبودشدن پوست، لب‌ها یا بستر ناخن، اسهال و تهوع و استفراغ. اگر شما فکر می‌کنید که خودتان یا شخص دیگری دچار واکنش آنافیلاکتیک شده‌ است، سریع به اورژانس مراجعه کنید.  چرا بعضی‌ها به پنی‌سیلین حساسیت دارندهنوز به طور کامل مشخص نیست که چرا بعضی از مردم دچار حساسیت به پنی‌سیلین می‌شوند و بقیه چنین مشکلی را ندارند. البته احتمال ابتلا در افرادی خاص نسبت به سایرین بیشتر است که در این میان وراثت ممکن است نقشی داشته باشد. پنی‌سیلین متعلق به خانواده‌‌ای از داروها به نام آنتی‌بیوتیک‌های بتالاکتام است. این داروها شامل پنی‌سیلین و آموکسی‌سیلین که به نسبت ارزان هستند و اصولا در ریشه‌کنی بسیاری از عفونت‌های باکتریایی شایع موثرند، هستند. این عفونت‌ها شامل عفونت‌های مجاری تنفسی فوقانی، سینوس‌ها، گوش و پوست است. پنی‌سیلین چه به صورت خوراکی یا تزریقی، موجب توقف رشد باکتری در بدنتان می‌شود. انواع گوناگونی از پنی‌سیلین وجود دارد و هرکدام از آنها روی عفونت و منطقه مجزایی از بدن اثر دارد. شما ممکن است نام بعضی دیگر از اعضای خانواده پنی‌سیلین را شنیده باشید که شامل: آموکسی‌سیلین، دیکلوکساسیلین، پنی‌سیلین V، آمپی‌سیلین، نفسیلین و پنی‌سیلین G است. شما به صورت مادرزادی با حساسیت به پنی‌سیلین به دنیا نمی‌آیید اما ممکن است پس از تماس با این دارو به آن حساسیت پیدا کنید و پس از آن با تماس دوباره با پنی‌سیلین یا سایر آنتی‌بیوتیک‌های مشابه دچار واکنش حساسیتی شوید. حساسیت به پنی‌سیلین به این دلایل روی می‌دهد که سیستم ایمنی شما به پنی‌سیلین به عنوان یک ماده مضر برای بدن به جای یک داروی مفید، پاسخ می‌دهد. به دلایلی که هنوز مشخص نیست، بدن شما پادتن‌هایی به نام ایمونوگلوبولین (Ig) تولید می‌کند که به دارو حمله می‌کند. در اغلب موارد حساسیت به پنی‌سیلین، ایمونوگلوبولین مسوول این مشکلات، IgE‌  یا ایمونوگلوبولین E نام دارد. چه زمانی باید برای درمان این مشکل به پزشک مراجعه کرد؟اگر شما فکر می‌کنید که به پنی‌سیلین حساسیت دارید یا دچار یکی از علایم و نشانه‌های حساسیت به پنی‌سیلین هستید، باید با پزشک‌تان مشورت کنید. اگر این امکان برایتان وجود دارد، زمانی که دچار واکنش‌ حساسیتی هستید، باید به پزشک‌تان مراجعه کنید؛ زیرا با این کار به تشخیص علایم‌تان کمک می‌کنید. اگر در شما یکی از علایم یا نشانه‌های آنافیلاکسی به وجود آمد، حتما باید به اورژانس مراجعه کنید.عواملی که در حساسیت به پنی سیلین نقش دارد معطوف به سن افراد می شود و بر این اساس، این نوع حساسیت بین دوازده تا چهل و نه سالگی بیشترین شیوع را دارد. به بیان دیگر، احتمال بروز شوک حساسیتی ناشی از تزریق پنی سیلین در سنین زیر 12 سال بسیار کم است. به همین دلیل، انجام تست پوستی پیش از تزریق پنی سیلین در سنین زیر 12 سال در صورت وجود نداشتن سابقه آلرژی در فرد و خانواده وی لازم نیست. در روش خوراکی حساسیت کمتری نسبت به روش تزریقی وجود دارد و به همین دلیل بیشتر به کودکان زیر 12 سال پنی سیلین خوراکی تجویز می شود. گرچه نباید فراموش کرد که اگر تست پنی سیلین بدرستی انجام شود یعنی این دارو ابتدا بسیار رقیق و سپس تزریق شود، احتمال بروز شوک آلرژی از بین می رود. همچنین نباید از خاطر برد که اگر بیماری به داروی دیگری حساس است زمینه حساسیت در او وجود دارد و ممکن است به پنی سیلین نیز حساس باشد. در بیماری های آلرژیک مانند آسم نیز احتمال شدیدتر بودن واکنش حساسیت بیشتر است.  روش‌های غربالگری و تشخیص این نوع حساسیتبرای انجام تست پنی سیلین بین صد تا هزار واحد پنی سیلین به صورت زیرپوستی استفاده می شود. البته تست قبل از تزریق، ارزش تشخیصی زیادی ندارد، زیرا بررسی های جدید علمی نشان می دهد همان میزانی از دارو هم که برای تست استفاده می شود، می تواند واکنش آلرژیک ایجاد کند. به این علت، امروزه تست قبل از تزریق، در کودکان انجام نمی شود. پس آنچه اهمیت دارد انجام تزریق در مراکز درمانی مجهز به تجهیزات و داروهای مقابله ای با بروز شوک حساسیتی احتمالی است.متاسفانه نحوه صحیح انجام تست پنی سیلین در کشورمان رعایت نمی شود. انجام تست پنی سیلین، ابتدا باید با مقادیر بسیار کم انجام شود و 20 دقیقه بعد این تست دوباره تکرار شود، پس از گذشت 20 دقیقه از تست دوم، تست سوم با غلظت بیشتری باید انجام شود، اما در ایران، همان بار اول مقداری از پنی سیلین را رقیق و زیر پوست تزریق می کنند و براساس آن تصمیم می گیرند که بیمار نسبت به پنی سیلین حساسیت دارد یا خیر. در مراکز درمانی که تست پنی سیلین انجام می شود، لازم است وسایلی مانند کپسول اکسیژن و امکانات احیای تنفسی و قلبی بیمار، داروهای ضدآلرژی و آنتی هیستامین ، استروئیدها و اپی نفرین وجود داشته باشد، زیرا گاهی حتی با تزریق مقادیر بسیار کم پنی سیلین، فرد دچار شوک می شود. اگر قرار باشد با تست پنی سیلین، نوع فوری آلرژی بروز کند، چند ثانیه تا چند دقیقه زمان کافی است، اما گاهی علائم دیررس، ظرف 20 دقیقه تا نیم ساعت بعد از تزریق بروز می کند. بنابراین ده دقیقه زمان کم است و بهتر است بعد از انجام تست، بیمار زمان طولانی تری را در مرکز درمانی حضور داشته باشد.  درمان حساسیت‌هادر صورت ابتلا به یک واکنش حساسیتی به پنی‌سیلین، می‌توانید برای کاهش تظاهرات پوستی وخارش از ترکیبات ضد هیستامینی مانند دیفن‌هیدرامین استفاده کنید. واکنش‌های شدیدتر ممکن است نیاز به درمان با کورتون داشته باشند. واکنش آنافیلاکتیک نیز یک حالت اورژانس است و احتیاج به تزریق فوری اپی‌نفرین و مراقبت‌های بیمارستانی برای حفظ فشارخون و حمایت تنفسی دارد. روش‌های پیشگیری از این نوع حساسیت‌ها چیست؟بهترین راه جلوگیری از ایجاد واکنش حساسیتی به پنی‌سیلین، خودداری از مصرف پنی‌سیلین و سایر آنتی‌بیوتیک‌های مشابه است. اگر شما به پنی‌سیلین حساسیت دارید، معنی‌اش این نیست که شما لزوما به همه آنتی‌بیوتیک‌ها حساسیت دارید. پزشک شما ممکن است آنتی‌بیوتیکی را که با خانواده پنی‌سیلین ارتباطی دور داشته باشد را بدون ایجاد هیچ‌گونه مشکلی به شما بدهد. البته آنتی‌بیوتیک‌هایی هم که هیچ‌گونه ارتباطی به خانواده پنی‌سیلین ندارند نیز وجود دارند. برای بعضی از عفونت‌ها، مصرف پنی‌سیلین ضرورت کامل دارد. در این موارد اگر شما سابقه قبلی حساسیت به پنی‌سیلین را داشته باشید، انجام یک تست پوستی حساسیت ممکن است مهم باشد. اگر در تست پوستی انجام شده، شما به پنی‌‌سیلین حساسیت داشتید، پزشک‌تان ممکن است برای شما حساسیت‌زدایی را تجویز کند. طی فرآیند حساسیت‌زدایی، مقدار کمی از پنی‌سیلین که به تدریج بر مقدار آن افزوده می‌شود، به صورت خوراکی یا تزریقی به شما داده می‌شود. به دلیل اینکه خود حساسیت‌زدایی می‌تواند موجب شروع واکنش‌های حساسیتی شود، این نوع درمان‌ها باید در بیمارستان‌ و تنها زمانی که مصرف پنی‌سیلین ضروری است، انجام شود. حساسیت‌زدایی شما تنها تا زمانی که شما پنی‌سیلین مصرف می‌کنید، باقی می‌ماند. اگر شما مصرف پنی‌سیلین را قطع کنید و دوباره در آینده به مصرف پنی‌سیلین نیاز پیدا کنید، باید فرآیند حساسیت‌زدایی را دوباره انجام دهید. فرآیند حساسیت ‌زدایی اغلب یکی دو روز طول می‌کشد؛ اگرچه این اقدام در تمام موارد موثر نیست. هنوز علت اینکه چرا این فرآیند در بعضی افراد موثر است و در بعضی دیگر موثر نیست، مشخص نیست.توصیه‌اگر شما فکر می‌کنید که در گذشته واکنشی به پنی‌سیلین داشته‌اید، باید حتما با پزشک‌ و دندانپزشک‌تان در این باره مشورت کرده باشید. به پزشک‌تان هر واکنش جدیدی را که در حین مصرف دارویتان متوجه آن می‌شوید، بگویید. اگر او برای شما تشخیص حساسیت به پنی‌سیلین داد، انجام کارهایی مانند پوشیدن دست‌بندهای پزشکی یا داشتن کارتی در کیف پولتان که نشانگر وجود حساسیت به پنی‌سیلین در شما باشد، مفید است....
بیماریها و روش های درمانی

کلسترول یک ماده مومی شکل است که در خون و سلول‌های شما یافت می‌شود. بیشترِ کلسترولِ بدنِ شما را کبدتان می‌سازد و مابقی آن از غذاهایی که می‌خورید حاصل می‌شود. کلسترول در خون همراه با ترکیباتی جابجا می‌شود که لیپوپروتئین نامیده می‌شوند. کلسترول به دو شکل وجود دارد:* لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) که کلسترول نوع "بد" نامیده می‌شود و نوع ناسالم کلسترول است. LDL کلسترول می‌تواند در رگ‌های شما رسوبات مومی و چربی شکلی به نام پلاک‌ها را تشکیل دهد.* لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL) که کلسترول "خوب" نامیده می‌شود و نوع سالم کلسترول است. این نوع کلسترول، کلسترول اضافی را از رگ‌های شما به کبد انتقال می‌دهد که در واقع موجب خروج آن از بدنتان می‌شود.کلسترول به خودی خود بد نیست. در واقع بدن شما برای ساخت هورمون‌ها، ویتامین D و مایعات گوارشی به آن نیاز دارد و علاوه بر این‌ها به عملکرد اندام‌های بدن شما کمک می‌کند. با این وجود داشتن کلسترول LDL بیش از حد می‌تواند یک مشکل باشد. کلسترول LDL بالا در طول زمان می‌تواند موجب آسیب به رگ‌ها، افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی و افزایش خطر ابتلا به سکته مغزی شود. با چک کردن مرتب کلسترول در مراجعات منظم به پزشک و کاهش خطر ابتلا به بیماری قلبی با رژیم غذایی، ورزش، تغییر سبک زندگی و دارو می‌توانید به کاهش عوارض ناشی از بیماری قلبی و بهبود کیفیت زندگی‌تان کمک کنید.تاثیر کلسترول بر دستگاه قلب و عروقهنگامی که LDL کلسترول بیش از حد در بدن شما وجود داشته باشد، می‌تواند در رگ‌ها تجمع کند، آن‌ها را مسدود کند و در نتیجه انعطاف‌پذیری رگ‌ها را کم کند. سخت شدن رگ‌ها، آترواسکلروز نامیده می‌شود. وقتی گرفتگی عروق ایجاد می‌شود خون به راحتیِ قبل نمی‌تواند درون آن‌ها جریان یابد؛ بنابراین قلب شما باید به سختی کار کند تا خون را به درون رگ‌ها هل دهد. به این ترتیب با گذشت زمان، پلاک‌های ایجاد شده در رگ‌ها موجب بروز بیماری‌های قلبی می‌شوند.پلاک ایجاد شده در عروق کرونری می‌تواند جریان خون غنی از اکسیژن را به عضله قلب شما متوقف کند. این اتفاق موجب درد قفسه سینه می‌شود که آنژین نام دارد. آنژین یک حمله قلبی نیست، بلکه یک اختلال موقت جریان خون است. این یک هشدار است که شما در معرض حمله قلبی هستید. یک تکه از پلاک درون عروق خونی در نهایت می‌تواند شکسته شود و موجب تشکیل لخته شود و یا این که ممکن است موجب تنگ شدن رگی که جریان خون را به قلبتان می‌برد شود و در نهایت حمله قلبیاتفاق بیفتد. اگر این روند در شریان‌هایی که به سمت مغز می‌روند یا درون مغز رخ دهد، می‌تواند منجر به سکته مغزی شود.پلاک همچنین می‌تواند جریان خونی که به سمت روده‌ها، پاها و ران‌ها می‌روند را مسدود کند که این عارضه بیماری شریانی محیطی (PAD) نامیده می‌شود.تاثیر کلسترول بر غدد درون‌ریزغدد تولیدکننده هورمون در بدن شما از کلسترول برای ایجاد هورمون‌هایی مانند استروژن، تستوسترون و کورتیزول استفاده می‌کنند. به طور متقابل هورمون‌ها هم می‌توانند بر روی سطح کلسترول بدن تأثیر بگذارند؛ در ادامه به برخی از آن‌ها اشاره شده است:* تحقیقات نشان داده است که به دلیل افزایش میزان استروژن در طی چرخه قاعدگی زنان، سطح HDL کلسترول نیز بالا می‌رود و سطح LDL کلسترول کاهش می‌یابد. این موضوع ممکن است یکی از دلایل چرایی افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی در زنان بعد از دوران یائسگی، زمانی که میزان استروژن کاهش می‌یابد، باشد.* کاهش تولید هورمون تیروئید (کم‌کاری تیروئید) منجر به افزایش کلسترول LDL و کلسترول تام می‌شود و تولید بیش از حد هورمون تیروئید (هیپرتیروئیدیسم) اثر عکس دارد.* در درمان «محرومیت از اندروژن» که در آن سطح هورمون‌های مردانه را برای متوقف ساختن رشد سرطان پروستات کاهش می‌دهند، سطح LDL کلسترول افزایش می‌یابد.* کمبود هورمون رشد نیز می‌تواند سطح LDL کلسترول را افزایش دهد.اثر کلسترول بر سیستم عصبیکلسترول یک جزء ضروری در مغز انسان است. در واقع، مغز حدود ۲۵ درصد کل کلسترول بدن را در خود جای داده است. این چربی برای تولید و توسعه سلول‌های عصبی ضروری است، که مغز را قادر می‌سازد با بقیه بدن ارتباط برقرار کند.با این که شما برای عملکرد مطلوب مغز خود به مقداری کلسترول نیاز دارید؛ اما مقدار بیش از حد آن می‌تواند مضر باشد و به آن آسیب برساند. کلسترول بیش از حد در رگ‌ها می‌تواند منجر به سکته مغزی شود. در این بیماری بخش‌های از مغز به دلیل قطع جریان خون آسیب می‌بیند و منجر به از دست دادن حافظه، حرکت، مشکلاتی در بلع و گفتار و سایر عملکردها می‌شود.بالا بودن کلسترول خون به خودی خود نیز در از دست دادن حافظه و عملکرد ذهنی نقش دارد. کلسترول بالای خون می‌تواند تشکیل پلاک‌های بتاآمیلوئید را تسریع کند، انباشت این پروتئین‌های چسبنده باعث آسیب به مغز در افراد مبتلا به بیماری آلزایمر می‌شود.تاثیر کلسترول بر دستگاه گوارشدر دستگاه گوارش، کلسترول برای تولید صفرا ضروری است - ماده‌ای که به بدن شما در هضم غذاها و جذب مواد مغذی از روده‌ها کمک می‌کند؛ اما اگر این کلسترول در صفرا بیش از حد وجود داشته باشد، مقادیر اضافی آن تبدیل به کریستال‌هایی شده و سپس سنگ‌های سختی را در کیسه صفرا شما به وجود می‌آورند. سنگ کیسه صفرا می‌تواند بسیار دردناک باشد.در نهایت این که نگه داشتن سطوح کلسترول خون در محدوده‌ی آنچه در تست‌های آزمایشگاهی توصیه شده و کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی به شما کمک خواهد کرد که کیفیت کلی زندگی‌تان را بهبود ببخشید....
کلمات کلیدی: کلسترول بالا, LDL, HDL, کلسترول
بیماریها و روش های درمانی

 پولیپ بینی ضایعات نرم، بدون درد و غیر سرطانی روی دیواره پوششی راه‌های تنفسی بینی یا سینوس‌ها هستند. آن‌ها همانند قطره‌های اشک یا خوشه انگور آویزان هستند. این ضایعات ناشی از التهابی مزمن بر اثر آسم، عفونت مکرر، آلرژی، حساسیت دارو یا اختلالات سیستم ایمنی هستند. پولیپ بینی ضایعات نرم، بدون درد و غیر سرطانی روی دیواره پوششی راه‌های تنفسی بینی یا سینوسها هستند. آنها همانند قطره‌های اشک یا خوشه انگور آویزان هستند. این ضایعات ناشی از التهابی مزمن بر اثر آسم، عفونت مکرر، آلرژی، حساسیت دارو یا اختلالات سیستم ایمنی هستند.پولیپهای کوچک موجب بروز علائم نمی‌شوند. ضایعات بزرگتر یا دسته‌ای از پولیپها می‌توانند راه‌های بینی را مسدود کرده و منجره به مشکلات تنفسی شوند که شامل از دست دادن بویایی و عفونتهای مکرر است.چه کسانی دچار پولیپ بینی می‌شوند؟پولیپ بینی در هر کسی ممکن است بوجود آید اما در بزرگسالان بالای ۴۰ سال شیوع بیشتری دارد و در مردان احتمال آ« دو برابر بیشتر از زنان است. کودکان زیر ۱۰ سال به ندرت دچار این مشکل می‌شوند. اگر دچار این مشکل شدند پزشک علائم فیبروز کیستیک را در آنها بررسی خواهد کرد. داروها می‌توانند در اغلب موارد پولیپها را منقبض کنند یا از بین ببرند اما گاهی اوقات باید با جراحی آنها را برداشت. حتی پس از درمان موفقیت آمیز هم ممکن است پولیپها دوباره برگردند.علائمپولیپ بینی با التهاب دیواره پوشی راه‌های هوایی بینی و سینوسها که بیش از ۱۲ هفته طول بکشد (رینوسینوزیت مزمن یا سینوزیت مزمن)، ارتباط دارد. البته ممکن است به این شکل باشد یا حتی سینوزیت مزمن بدون پولیپ بینی باشد. پولیپهای بینی خودشان نرم هستند و کمتر حس می‌شوند بنابراین اگر کوچک باشند ممکن است هرگز متوجه آنها نشوید. ضایعات چند گانه و پولیپ بزرگ ممکن است راه‌های بینی و سینوسها را مسدود کند. نشانه‌ها وعلائم شایع سینوزیت مزمن با پولیپ بینی عبارتند از:احساس انسداد در بینیآبریزش بینیخلط پشت حلق؛ زمانی بوجود می‌آید که مخاط اضافی بر می‌گرددگلو دردگرفتگی بینیاحتقان بینیکاهش حس بویایی و چشایینفس کشیدن از دهاناحساس درد در صورت یا پیشانیدرد در دندانهای بالاییاحساس فشار روی سر و صورتخر و پف کردنآپنه خوابعلتهادانشمندان هنوز به طور کامل نمی‌دانند که پولیپ بینی چه علتهایی دارد. مشخص نیست چرا بعضی از افراد دچار التهاب مزمن می‌شوند یا چرا التهاب تشکیل پولیپ بینی را در برخی افراد موجب می‌شود و در سایرین نه. این التهاب در دیواره پوششی تولید کننده مایع (عضو مخاطی) بینی و سینوس رخ می دهد. برخی از کارشناسان فکر می‌کنند علائم آلرژی از جمله آبریزش بینی، فین فین کردن و حساسیت افراد را بیشتر مستعد پولیپ می‌کند اما ارتباط آلرژی با آن مورد بحث است.پژوهشگران دیگر فکر می‌کنند عفونتها عامل اصلی هستند. بعضی از شواهد نشان می‌دهد افرادی که پولیپ بینی دارند سیستم ایمنی متفاوت و نشانگرهای شیمیایی متفاوتی در اعضای مخاطیشان نسبت به سایر افرادی دارند که مشکل پولیپ بینی ندارند.پولیپهای بینی در هر سنی تشکیل می‌شوند اما در افراد جوان و میانسال شایعتر است. پولیپ بینی ممکن است در هر یک از سینوسها یا گذرگاه‌های بینی تشکیل شود اما اغلب در جایی که سینوسها نزدیک چشمها هستند، بینی و استخوانهای گونه که همگی از طریق راه‌های هوایی داخل بینی تخلیه می‌شوند (خلط استیومیتال) تشکیل شود.عوامل ایجاد کننده خطرهر مشکلی که موجب تحریک التهاب در راه‌های بینی یا سینوسها شود همانند عفونت یا آلرژی، ممکن است خطر ابتلا به پولیپ را افزایش دهد. مشکلاتی که عمدتا با پولیپ بینی مرتبط هستند عبارتند از:آسم: بیماری که موجب التهاب و انقباض راه‌های هوایی می‌شود.حساسیت به داروهای غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن یا آسپرین که موجب می‌شود بعضی از افراد بیشتر مستعد ابتلا پولیپهای بینی شوند.سینوزیت قارچی آلرژیک، آلرژی به قارچهای هوایی.فیبروز کیستیک، اختلال ژنتیکی که منجر به تولید و ترشح غلیظ غیر طبیعی، مایعات چسبناک از جمله مخاط بینی و اعضای سینوس می‌شود.سندرم چرگ اشتراوس، بیماری نادری که موجب التهاب عروق خونی می‌شوند.سابقه خانوادگی نیز معمولا نقش دارد. بعضی از شواهد نشان می‌دهد که تغییرات ژنتیکی خاصی با عملکرد سیستم ایمنی مرتبط است که احتمال ابتلا به پولیپ بینی را بیشتر می‌کند.اختلالاتهر مشکلی که موجب االتهاب مزمن در راه‌های بینی یا سینوسها شود مثل عفونت یا آلرژی، خطر ابتلا به پولیپ را افزایش می‌دهد. بیماریهایی که با پولیپ بینی مرتبط هستند عبارتند از:آپنه خواب انسدادی. در این بیماری بالقوه جدی، هنگام خواب تنفس مرتبا قطع شده و شروع می‌شود.حملات آسم. رینوسینوزیت مزمن عمدتا موجب تشدید آسم می‌شود.عفونتهای سینوسی: پولیپ بینی می‌تواند شما را مستعد عفونتهای سینوس کند که عود می‌کنند یا مزمن می‌شوند.پیشگیریمی‌توان به کاهش احتمال بروز پولیپ یا عود کردن پولیپ بینی پس از درمان با راهبردهای زیر کمک کرد.کنترل آلرژی و آسم. توصیه‌های درمانی پزشکتان برای کنترل آسم و آلرژی انجام دهید. اگر علائم خوب کنترل نشوند با پزشکتان در مورد تغییر برنامه درمانی صحبت کنید.اجتناب از تحریک کننده‌های بینی. تا آنجایی که ممکن است از تنفس مواد معلق هوا که با التهاب یا تحریک بینی و سینوس از جمله آلرژی، مواد دخانی، بخارات شیمیایی و گرد و غبار و ذرات معلق است.حفظ رعایت بهداشت. دستها را به طور مرتب و کامل بشویید. این یکی از بهترین روشها برای حفاظت در مقابل عفونتهای ویروسی و باکتریایی ست که می‌توانند موجب التهاب راه‌های بینی و سینوسها می‌شود.مرطوب کردن خانه. اگر خانه شما تقریبا خشک است از یک دستگاه بخور برای مرطوب کردن آن استفاده کنید. این وسیله ممکن است به مرطوب کردن راه‌های تنفسی، بهبود جریان مخاط از سینوسها را بهتر می‌کند و به پیشگیری از انسداد و التهاب کمک می‌کند.از شستشوی بینی استفاده کنید: از اسپری آب نمک (سالین) یا شستشوی بینی برای شستن راه‌های بینی. این کار ممکن است جریان مخاط را بهبود می‌دهد و عوامل حساسیت زا و سایر تحریک کننده‌ها را از بین می‌برد.چه موقع باید به پزشک مراجعه کرد؟اگر علائم شما بیش از ۱۰ روز طول کشید به پزشک مراجعه کنید. علائم سینوزیت مزمن و پولیپ بینی به بسیاری از بیماری‌ها از جمله سرماخوردگی معمولی شباهت دارند. در صورتی که هر یک از علائم زیر را داشتید با اورژانس تماس بگیرید.مشکلات تنفسی شدیدبدتر شدن ناگهانی علائمدو بینی، کاهش دید یا محدودیت حرکت چشمهاتورم شدید اطراف چشمهاسردرد شدید همراه با تب بالا یا عدم توانایی حرکت رو به جلوی سرتشخیصپزشک بر اساس پاسخهای شما به سوالات در مورد علائم، معاینه و بررسی بینی شما می‌تواند مشکل را تشخیص دهد. پولیپها با کمک یک لامپ ساده قابل مشاهده هستند. آزمونهای تشخیصی دیگر عبارتند از:اندوسکوپی بینی: یک لوله باریک دارای لامپ و لنز بزرگنمایی یا دوربین کوچک (آندوسکوپ بینی)، پزشک شما را قادر می‌سازد تا معاینه‌ای دقیق در داخل بینی و سینوسها انجام دهد. وی آندوسکوپ را در هر دو سوراخ بینی قرار می‌دهد و آن را به داخل حفره بینی هدایت می‌کند.بررسیهای تصویری: تصاویر گرفته شده با توموگرافی کامپیوتری (سی تی) می‌تواند به تشخیص کمک کنند تا اندازه و محل پولیپ در مناطق عمیق سینوسی مشخص شود و میزان التهاب را ارزیابی کند. این بررسیها همچنین ممکن است به پزشک کمک کند که مانع از اختلالات دیگر در حفره بینی، مانند اختلالات ساختاری یا نوع دیگری از توده سرطانی یا غیر سرطانی شود.تست آلرژی: اگر آلرژی‌ها با التهاب مزمن مرتبط باشند، پزشک ممکن است تست پوستی را پیشنهاد کند. با تست پوستی، قطره‌های کوچکی از عوامل آلرژی زا به داخل پوست ساعد و یا بالای کمر، زده می‌شود. این قطرات به مدت ۱۵ دقیقه روی پوست می‌مانند بعد از این زمان پزشک یا پرستار علائم واکنشهای آلرژیک روی پوست را مشاهده می‌کند. اگر تست پوستی را نتوان انجام داد، پزشک یک آزمایش خون را توصیه می‌کند که آنتی بادیهای خاصی را برای آلرژنهای مختلف، بررسی کند.تست برای فیبروز کیستیک: اگر بچه‌ای دارید که پولیپ بینی در آن تشخیص داده شده باشد، پزشک ممکن است بررسی برای فیبروز کیستیک را انجام می‌دهد که بیماری ارثی ست که بر غده‌هایی که مخاط، اشک، عرق، بزاق و شیره‌های گوارشی را تولید می‌کنند. تست تشخیص استاندارد برای فیبروز کیستیک یک تست عرق غیر تهاجمی است که مشخص می‌کند آیا عرق بچه شورتر از عرق سایر افراد است.درمانسینوزیت مزمن همراه با پولیپ یا بدون آن برای برطرف شدن به طور کامل، وضعیتی چالشی است. شما باید با تیم سلامتی خود همکاری کنید تا بهترین برنامه درمانی طولانی مدت را برای کنترل علائم و درمان عوامل، از جمله آلرژیهای که با التهاب مزمن مرتبط هستند، انجام دهند.هدف از درمان برای پولیپ بینی، کاهش اندازه یا ریشه کنی آنهاست. داروها معمولا نخستین روش است. گاهی اوقات ممکن است نیاز به جراحی باشد اما ممکن است راه حل دائمی نباشد چون پولیپها دوباره عود می‌کنند.داروهادرمان پولیپ بینی معمولا با داروها شروع می‌شود که می‌توانند حتی پولیپهای بزرگ را منقبض کرده یا از بین ببرند. درمانهایی دارویی ممکن است شامل موارد زیر شود:کورتیکو استروئیدهای بینی: پزشک شما معمولا یک اسپری کورتیکواستروئید بینی تجویز می‌کند تا التهاب را کاهش دهد. این درمان ممکن است پولیپها را منقبض کند یا آنها را بطور کامل ریشه کن کند. کورتیکواستروئیدهای بینی شامل فلوتیکازون (فلوناز، ورامیست)، بودنوزید (رینوکورت)، فلونیزولید، ممتازون (نازونکس)، تریامسینولون (نازوکارت آلرژی ۲۴ ساعته)، بلکومتازون (بکازون آ کیو) و سیکلزونید (اومناریس) است.کورتیکواستروئیدهای تزریقی و خوراکی: اگر کورتیکواستروئید بینی موثر نباشد، پزشکان احتمالا کورتیکواستروئید خوراکی همانند پردنیزون به تنهایی یا همراه با اسپری بینی تجویز می‌شود. از آنجایی که کورتیکواستروئیدهای خوراکی می‌توانند عوارض جدی از جمله احتباس مایعات، افزایش فشار خون و افزایش فشار در چشمها را ایجاد کنند، معمولا به مدت محدودی مصرف می‌شوند. کورتیکواستروئیدهای تزریقی در صورتی که پولیپهای بینی شدید باشند، استفاده می‌شوند.داروهای دیگر: پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند تا بیماریهای مربوط به التهاب مزمن را در سینوسها یا سوراخهای بینی، درمان کند. اینها ممکن است شامل آنتی هیستامین‌ برای درمان آلرژی و آنتی بیوتیک برای درمان عفونت مزمن یا مکرر باشد. حساسیت زدایی آسپرین و درمان برای بیمارانی مبتلا به پولیپ بینی و حساسیت به آسپرین، مفید است.جراحیاگر دارو نتواند پولیپهای بینی را کوچک کند یا از بین ببرد، باید جراحی برای برداشتن پولیپها انجام شود تا مشکلات مربوط به سینوسها که آنها را مستعد التهاب و بروز پولیپ می‌کند، از بین برود. نوع جراحی بستگی به اندازه پولیپ دارد. پولیپکتومی یک جراحی سرپایی است که با یک وسیله مکشی کوچک یا یک میکروبلیدر که برش می‌زند و بافت نرم از جمله مخاط را بر می‌دارد، انجام می‌شود.برای پولیپهای بزرگتر، جراحی آندوسکوپی سینوس با استفاده از یک آندوسکوپ نازک و منعطف با یک دوربین کوچک و ابزارهای کوچک در انتهای آن، انجام می‌شود. جراح آندوسکوپ را وارد سوراخهای بینی می‌کند و آن را تا داخل حفره‌های بینی هدایت می‌کند. وی با استفاده از یک ابزار کوچک پولیپها و سایر ساختارهایی که جریان مایعات از داخل سینوسها را مسدود می‌کنند، بر می‌دارد. همچنین جراح ممکن است راه‌های منتهی از سینوسها به راه‌های بینی را بزرگتر کند. این جراحی اکثر اوقات سرپایی انجام می‌شود.بعد از جراحی، اسپریهای بینی و محلول شستشوی نمکی از بازگشت آن جلوگیری می‌کنند. در کل، کاهش التهاب راه‌های بینی با اسپری، داروهای ضد آلرژی و محلولهای نمکی می‌توانند به پیشگیری از پولیپهای بینی و عود آن، کمک کند.دورنمای طولانی مدت درمان پولیپ بینیبا عمل جراحی، اکثر علائم به نحو قابل توجهی بهتر می‌شود. البته اگر مقداری از حس بویایی را از دست بدهید، ممکن است هرگز برنگردد. حتی با انجام جراحی هم ممکن است در ۱۵ درصد افراد مبتلا به مشکلات مزمن بینی، پولیپ بینی دوباره رشد می‌کند....
TOP