نكاتي در مورد تجويز بتا بلاكر ها

برای تجویز بتابلاکرها چه نکات درمانی راباید رعایت کرد؟
1.قدرت اثرضدفشارخونی تقریبا هر100میلیگرم اتنلول با 80میلیگرم ایندرال یکسان است.
2.حداکثر دوز ایندرال در HTN, هشتاد میلیگرم است.پس تجویز دوزهای بالاتر از80 ضرورتی ندارد.
3.بتابلاکرها فشارخون افراد هایپرتانسبو را کم میکنند ولی برفشارخون نورموتانسیو بی اثرهستند.
4.ایندرال درنارسایی کلیه بلامانع است ونیازمندتنظیم دوز نیست.ولی اتنولول درنارسایی کلیه تجمع می یابدودفع نمیشودهرچندبا دیالیز دفع میشود.دفع اتنولول کلیوی و دفع ایندرال کبدی است.پس درنارسایی کبدی دوز ایندرال باید کم میشود.
5.درحضور پروتیینوری در دیابتیها، مهارکننده مبدل انژیوتانسین میزان پروتییینوری را کم میکنند ولی باید توجه داشت که فرد دیابتی که دچار هایپرتاتسیون هست انقدر سطح فشارخونش بالاست که با کاستن مقاومت محیطی فقط با ACEفشارخونش کنترل نخواهد شد ونیازمند کاستن برون ده قلبی با بتابلاکر نیز هست.
6.درصورت بروز آریتمیهای فوق بطنی وبطنی دردیابتیهای هایپرتانسیو هنوز بتابلاکرها ارجح هستند.
7.اثر روی قندخون:
الف: با افزایش کلسترول و تریگلیسرید باعث ایجادمقاومت انسولینی میشوند وصعود قندخون و تهدید به اترولسکلروز
ب:با مهار سمپاتیک وممانعت از ظهور علایم ناشی از تحریک سمپاتیک درحضورهایپوگلایسمی موجب تهدید به اغما و..میشوند.
ج: باتحریک ترشح گلوکاگون وتوقف ترشح ادرنالین ودرنیتیجه عدم گلیوکونوژنز وگلیکوژنولیز ودرنتیجه تهدید به هایپوگلایسمی
8.تعداد دفعات مصرف روزانه اتنولول یک نوبت وترجیحا درشب هست ولی ایندرال معمولا هر8ساعت یا هر12ساعت هست.
9.مطالعات نشان داده اند که مقاومت انسولینی با همه ACEو الفابلاکرها ودیوروتیکها وبتابلاکرها رخ میدهد وتنها بتابلاکری که دردیابتیها با احتیاط مصرف میشود بتابلاکرهای غیرسلکتیو دردیابت نوع 1 هست.

اصول علمی کاربردی کنترل،درمان ونسخه نویسی بیماریهای رایج قلب وعروق دکتر فرهاد اخوین.